Κάλεσμα στήριξης της κινητοποίησης ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις

Στηρίζουμε την κινητοποίηση ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις στον χώρο της εκπαίδευσης, την Πέμπτη 11.12, στις 19:00, στα Προπύλαια.

Τα τελευταία 3 περίπου χρόνια το εκπαιδευτικό κίνημα αντιμετωπίζει μια άνευ προηγουμένου επίθεση με τις εκατοντάδες πλέον πειθαρχικές και ποινικές διώξεις σε εκπαιδευτικούς, τις απολύσεις σε εργαζόμενους στα πανεπιστήμια και την πολύπλευρη καταστολή του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος απέναντι σε κάθε διεκδίκηση (με πειθαρχικά σε βάρος φοιτητών, συλλήψεις, επαπειλούμενες διαγραφές). Στόχος της είναι η μετατροπή της παιδείας σε ένα στείρο πεδίο εξυπηρέτησης των αναγκών του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και αναπαραγωγής του και η επιβολή σιγής ιχθύος στους χώρους της εκπαίδευσης αναφορικά με τη συντελούμενη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Μια αναδιάρθωση, που από την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και τα Ωνάσεια Σχολεία μέχρι την αξιολόγηση και το Διεθνές Απολυτήριο κάνει πλέον ξεκάθαρο πως η νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική στοχεύει στην κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών και τελικά, στη διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίησή της.

Αναλυτικά, οι χιλιάδες διώξεις εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση, τα πειθαρχικά σε εκπαιδευτικούς ακόμα και για έκφραση άποψης και για διενέργεια εκδηλώσεων, τα δακρυγόνα και η βίαιη επίθεση απέναντι σε γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς έξω από την διεύθυνση πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Α Αθήνας αποκρυσταλλώνουν τη σφοδρότητα της επίθεσης αυτής. Ποιοτική “αναβάθμιση” της επίθεσης αυτής αποτελεί και η πρώτη από πλευράς κράτους επιχειρούμενη απόλυση στο δημόσιο σχολείο για συνδικαλιστική δράση μετά τη μεταπολίτευση. Συγκεκριμένα, το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά, αναιρώντας την προηγούμενη απόφασή του, έβγαλε εκ νέου το καλοκαίρι σε αργία την αγωνιζόμενη εκπαιδευτικό Χ. Χοτζόγλου, με μοναδική “αιτία” τη συμμετοχή της σε συνδικαλιστική δράση ενάντια στην αξιολόγηση και τη δίωξη που της ασκήθηκε για αυτήν.

Σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο της όξυνσης των κατασταλτικών κινήσεων από την πλευρά του κρατικού μηχανισμού εντάσσονται και οι επιθέσεις σε αγωνιζόμενα μέλη της τριτοβάθμιας εκπαιδευτικής κοινότητας. Χαρακτηριστική είναι η άδικη, καταχρηστική και εκδικητική απόλυση του διοικητικού υπαλλήλου του ΕΚΠΑ, Δημήτρη Αντωνίου, ο οποίος στάθηκε αλληλέγγυος στο μπλοκάρισμα της τηλεξέτασης κατά την χειμερινή εξεταστική περίοδο του 2024, όταν οι σχολές όλης της χώρας τελούσαν υπό κατάληψη για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν ανώτερης παιδείας, ενάντια στον -πλέον ψηφισμένο – νόμο για την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αντίστοιχα βάλλεται και η φοιτητική κοινότητα, η οποία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με εισβολές σε σπίτια και διώξεις εργαζομένων στην εκπαίδευση, με εκκενώσεις καταλήψεων σχολών, στοχοποίηση και συλλήψεις συνδικαλιστών, με διαγραφές φοιτητών, αλλά και με βαριές ποινές, όπως συνέβη, στην περίπτωση του διωκόμενου φοιτητή Ζ.Μ.

Η επίθεση αυτή πηγαίνει παράλληλα και με τα σχετικά αντιλαϊκά νομοθετήματα που περνάει η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατα την ψήφιση των νέων νόμων για τα Πειθαρχικά για τους εργαζόμενους στον Δημόσιο Τομέα και για τους φοιτητές, όπου διευρύνονται τα πειθαρχικά “παραπτώματα”, αυστηροποιούνται οι ποινές και προβλέπονται “fast – track” πειθαρχικές διαδικασίες και απολύσεις για τους εργαζομένους και διαγραφές για τους φοιτητές. Η στόχευση αυτών των νομοθετημάτων – ιδιώνυμων είναι ξεκάθαρη: η τρομοκράτηση όσων αγωνίζονται για δημόσια και δωρεάν παιδεία, η πειθάρχηση δια της βίας του συνόλου των εργαζόμενων στο Δημόσιο Τομέα στη νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, ο κατακερματισμός των αντιστάσεων στα πανεπιστήμια και η καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων ευρύτερα και υπό το φόβο δυναμικών αντιδράσεων απέναντι σε ό,τι αυτή βιώνει. Από τη διαρκή υποτίμηση των όρων ζωής και εργασίας, τη διάλυση των όποιων εναπομείναντων κοινωνικών παροχών και δημόσιων αγαθών, όπως η παιδεία και η υγεία, μέχρι τη διάλυση κάθε ψήγματος “κράτους δικαίου” και την απώλεση στοιχειώδων ελευθεριών και διαχρονικών κατακτήσεων.

Αντιλαμβανόμενοι, λοιπόν, τη σημασία των διώξεων αυτών ως ένα κομμάτι της συνολικότερης αντιλαϊκής πολιτικής και ως μία επίθεση όχι μόνο στα αγωνιζόμενα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, αλλά και στον ίδιο το σκοπό για τον οποίο αγωνίζονται, δηλαδή την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και της εργασίας με δικαιώματα, η χάραξη μιας γραμμής άμυνας και αντίστασης αποτελεί καθήκον όχι μόνο της εκπαιδευτικής κοινότητας, αλλά και του συνόλου της εργατικής τάξης και του λαού. Η νίκη των αιτημάτων του αγώνα τους θα αποτελέσει ένα ανάχωμα στις νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές πολιτικές που καταβαραθρώνουν κεκτημένα χρόνων και θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές στο βωμό του κέρδους.

Πέρα από τα στενά όρια που επιχειρούν να επιβάλλουν οι εκάστοτε συσχετισμοί δυνάμεως της κρατικής διαχείρισης και η νομική τους αποτύπωση και ενάντια στα πειθαρχικά και τις διώξεις, θα υπερασπιστούμε τη δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλο το λαό χωρίς ταξικούς αποκλεισμούς και τους συνδικαλιστικούς αγώνες ως μέρος και προϋπόθεση του αγώνα για μια ζωή στο ύψος των αναγκών μας.

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση