Με νέο νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, κυβέρνηση – ΣΕΒ – ΓΣΕΕ βαθαίνουν την επίθεση στην εργατική τάξη

Για το νέο νομοσχέδιο-ταφόπλακα που αφορά τις ΣΣΕ και ψηφιζόταν σήμερα, 13/2, στη βουλή μπροστά σε μια πλατεία Συντάγματος γεμάτη από μαζικές κινητοποιήσεις εργατικών σωματείων, συνδικάτων, φοιτητικών συλλόγων καθώς και αγροτών, οι οποίοι κατέφτασαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας για να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα τους:

Την ώρα που η ακρίβεια ροκανίζει το εισόδημα, τα εργατικά «ατυχήματα» πολλαπλασιάζονται και οι πολεμικές δαπάνες εκτοξεύονται, η κυβέρνηση φέρνει νέο νομοσχέδιο για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για «εκσυγχρονισμό» ούτε για «εξορθολογισμό» των διαπραγματεύσεων, αλλά για ακόμη ένα βήμα στην αποσάθρωση των εργατικών δικαιωμάτων και στην μετατροπή των ΣΣΕ απο όπλο διεκδίκησης των εργαζομένων σε εργαλείο διαχείρισης της φτώχειας. Ένα νομοθέτημα που γεννήθηκε μέσα από διαβουλεύσεις με τα μεγαλοαφεντικά του ΣΕΒ και τη ξεπουλημένη ηγεσία της εργοδοτικής ΓΣΕΕ δεν μπορεί παρά να υπηρετεί την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, φορτώνοντας τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων.

Μόλις λίγες μέρες μετά την εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στη μπισκοτοβιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ», τα μεγαλοαφεντικά και το πολιτικό τους επιτελείο συνεχίζουν να οργανώνουν χωρίς δυσκολία την επίθεσή τους μέσω του «ιερατείου» των αγορών, της ΕΕ, της συμβιβασμένης ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ. Στην ουσία, πρόκειται για ένα σχέδιο που θεσμοθετεί τη συμπίεση μισθών και δικαιωμάτων ως «ρεαλισμό», παραχωρεί στη ΓΣΕΕ και τους εργοδότες το δικαίωμα να καθορίζουν ελεύθερα τους όρους των εργασιακών σχέσεων και αναπαράγει τη φιλελεύθερη λογική ότι οι ανάγκες και η ζωή των εργαζομένων πρέπει να «αντέχουν» μέσα στα όρια της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο:
-Ενισχύει τον ρόλο της ΓΣΕΕ στη σύναψη κλαδικών συμβάσεων, θωρακίζοντας θεσμικά έναν μηχανισμό που έχει αποδεχθεί τη λογική του συμβιβασμού και της ταξικής υποτίμησης.
-Κατοχυρώνει τη δυνατότητα εξαιρέσεων από την εφαρμογή κλαδικών συμβάσεων για επιχειρήσεις που επικαλούνται οικονομικές δυσκολίες, ανοίγοντας παράθυρο γενικευμένης υπονόμευσης των συλλογικών κατακτήσεων, των μισθών και των δικαιωμάτων.
-Τοποθετεί τις επιχειρησιακές συμβάσεις πάνω από τις κλαδικές, διαλύοντας στην πράξη την ενιαία συλλογική διαπραγμάτευση και σπρώχνοντας τους εργαζόμενους σε κατακερματισμό και ανταγωνισμό μεταξύ τους.
-Διατηρεί και ενισχύει το ηλεκτρονικό μητρώο (ΓΕΜΗΣΟΕ), συνεχίζοντας το φακέλωμα των σωματείων και τον κρατικό έλεγχο πάνω στη συνδικαλιστική δράση.
-Αφήνει άθικτους τους μνημονιακούς μηχανισμούς καθορισμού του κατώτατου μισθού, που συνδέουν τις αποδοχές όχι με τις ανάγκες της εργατικής τάξης αλλά με τις αντοχές και τους στόχους της καπιταλιστικής οικονομίας.
-Διατήρηση του πλαισίου «ευελιξίας» στην εργασία, με διευθέτηση του χρόνου εργασίας και ελαστικές μορφές απασχόλησης, που ακυρώνουν στην πράξη την έννοια της σταθερής και αξιοπρεπούς δουλειάς διατηρώντας χαραμάδες για ατομικές συμφωνίες.

Απέναντι σε αυτή την κλιμάκωση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αναμονή ούτε η ανάθεση. Οι εργατικές κατακτήσεις γράφτηκαν με αίμα και η ιστορία δείχνει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ότι τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται με αγώνες. Η εποχή απαιτεί αντεπίθεση: για πραγματικές ΣΣΕ με αυξήσεις, για ξεκαθάρισμα μαφιόζικων στοιχείων μέσα στα συνδικάτα, για κατάργηση των αντεργατικών νόμων, για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια στο μπόι των αναγκών μας — όχι των κερδών τους.

Σε αυτή τη μάχη μπορεί να μπει μπροστά μονάχα το μαχόμενο εργατικό κίνημα, με τη συμμετοχή της ίδιας της εργατικής τάξης. Γι’αυτό είναι αναγκαία η οργάνωση μας στους χώρους δουλειάς, είναι αναγκαία η επαναστατική συγκρότηση της τάξης μας και η αυτοτελής πάλη της που θα μπει ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου προτάσσοντας τη μαχητική διεκδίκηση των πραγματικών μας αναγκών. Και για αυτό οφείλουμε να υπερασπιστούμε και να μαζικοποιήσουμε τα ταξικά σωματεία κόντρα στα εκφυλιστικά φαινόμενα, να παλέψουμε για τη δημοκρατική λειτουργία τους αλλά και για να πάρουν οι μορφές της πάλης τους όλο και πιο μαχητικά και αποφασιστικά χαρακτηριστικά.