78 χρόνια από την Νάκμπα του 1948: Από τη μνήμη της καταστροφής στο καθήκον της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης

Η 15η Μάη είναι χαραγμένη στην ιστορία του παλαιστινιακού λαού ως η μέρα της Νάκμπα, δηλαδή της Καταστροφής. Το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, πάνω από 700.000 Παλαιστίνιοι ξεριζώθηκαν από τη γη τους, εκατοντάδες χωριά καταστράφηκαν, πόλεις και κοινότητες διαλύθηκαν, οικογένειες σκορπίστηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων και στην εξορία. Πάνω στα ερείπια των παλαιστινιακών σπιτιών θεμελιώθηκε ένα κράτος-δολοφόνος που από την πρώτη στιγμή είχε ως όρο ύπαρξής του τον εκτοπισμό, την κατοχή και τη βία απέναντι στον λαό της Παλαιστίνης.

Από τότε μέχρι σήμερα, η Νάκμπα συνεχίζεται με άλλα μέσα και με την ίδια στρατηγική. Στη Γάζα των βομβαρδισμών, της πείνας και του αποκλεισμού. Στη Δυτική Όχθη των εποικισμών, των στρατιωτικών επιδρομών και των checkpoints. Στην Ανατολική Ιερουσαλήμ της εκδίωξης και του αποικισμού. Στους προσφυγικούς καταυλισμούς του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Συρίας, στα εκατομμύρια των Παλαιστινίων της διασποράς που κρατούν ακόμη το δικαίωμα της επιστροφής ως ζωντανό πολιτικό αίτημα αγώνας και σύγκρουσης.

Άλλωστε, αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται οι κατακτητές, ότι η μνήμη δεν πέθανε. Ότι η λέξη Παλαιστίνη δεν χωράει στα σύνορα που χαράζουν οι ιμπεριαλιστές, ούτε στις πολεμοκάπηλες «ειρηνευτικές διαδικασίες» που νομιμοποιούν τετελεσμένα. Ότι ένας λαός που τον ήθελαν διαλυμένο, φοβισμένο και σιωπηλό, συνεχίζει να μάχεται και να αντιστέκεται για την ελευθερία του.

Από το 1948 μέχρι σήμερα, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ παρουσιάζει κάθε έγκλημα ως «αυτοάμυνα». Ως τέτοια προσπαθεί να δικαιολογήσει τον ξεριζωμό, τους πολέμους, την κατοχή του 1967, τους εποικισμούς, το απαρτχάιντ, τον αποκλεισμό της Γάζας, τις δολοφονίες παιδιών, τις μαζικές φυλακίσεις, τη συλλογική τιμωρία. Έτσι, επιχειρεί να μετατρέψει τον θύτη σε θύμα και τον καταπιεσμένο λαό σε «απειλή». Όμως καμία προπαγάνδα δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. Ένα κράτος που χτίστηκε πάνω στον εκτοπισμό ενός λαού, συνεχίζει να υπάρχει ως προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.

Η Παλαιστίνη ουσιαστικά αποτελεί το πεδίο όπου συμπυκνώνεται η βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των περιφερειακών συμμάχων τους. Είναι η απόδειξη ότι όταν η αστική εξουσία μιλά για «δημοκρατία», «ασφάλεια» και «σταθερότητα» πίσω από τις λέξεις κρύβονται οι γενοκτονίες, οι πόλεμοι, η μετανάστευση, οι βάσεις του θανάτου, οι φρεγάτες, τα drones, τα συμφέροντα του κεφαλαίου στον βωμό των οποίων θυσιάζονται οι λαϊκές ανάγκες.

Στην Ίδια μας την Χώρα είναι ο Εχθρός: Αντιιμπεριαλισμός, Προλεταριακός Διεθνισμός και Ταξική Πάλη

Σε αυτήν την αλυσίδα πολέμου, εκτοπισμού και εξαθλίωσης, το ελληνικό κράτος δεν είναι παρατηρητής. Είναι κρίκος. Η ελληνική αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της, ανεξάρτητα από απόχρωση, έχουν δέσει τη χώρα όλο και πιο σφιχτά στο άρμα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ισραήλ. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, οι ενεργειακές και αμυντικές συμφωνίες, η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, η Σούδα, η Λάρισα, η Αλεξανδρούπολη, η Ελευσίνα, ο Πειραιάς, δεν είναι «διπλωματία». Είναι υποδομές πολέμου. Είναι το έδαφος, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και οι βάσεις που προσφέρονται στους φονιάδες των λαών.

Η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται σε κόμβο μεταφοράς ΝΑΤΟϊκού πολεμικού υλικού. Η Σούδα λειτουργεί ως μόνιμο ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Λάρισα αναβαθμίζεται σε στρατηγείο πολεμικών επιχειρήσεων της ΕΕ. Ελληνικά πολεμικά πλοία στέλνονται σε αποστολές μακριά από τα σύνορα, όχι για την άμυνα του λαού, αλλά για την προστασία των συμφερόντων των εφοπλιστών, των ενεργειακών ομίλων, των πολεμικών βιομηχανιών και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Η χώρα μετατρέπεται σε απέραντη βάση, και ο λαός σε πιθανό στόχο αντιποίνων για πολέμους που δεν διάλεξε.

Γι’ αυτό η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, εδώ, δεν μπορεί να είναι μόνο ένα σύνθημα σε μια επέτειο. Σημαίνει σύγκρουση με τη «δική μας» αστική τάξη και το κράτος της. Σημαίνει πάλη για να σταματήσει κάθε στρατιωτική, οικονομική, πολιτική και ενεργειακή συνεργασία με το Ισραήλ. Σημαίνει να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ, να σταματήσει η αποστολή πολεμικού υλικού, να γυρίσουν πίσω οι φρεγάτες και τα στελέχη των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές. Σημαίνει απεμπλοκή της χώρας από τους πολέμους του κεφαλαίου, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Δεν υπάρχει «ουδέτερη» θέση απέναντι στη γενοκτονία. Δεν υπάρχει ίση απόσταση ανάμεσα στον κατακτητή και στον κατακτημένο. Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς τέλος της κατοχής, χωρίς επιστροφή των προσφύγων, χωρίς λευτεριά στην Παλαιστίνη. Όσοι ζητούν από τον παλαιστινιακό λαό να σωπάσει, ουσιαστικά του ζητούν να αποδεχτεί τον θάνατό του. Όσοι μιλούν για «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» του Ισραήλ, μιλούν για το δικαίωμα ενός αποικιοκρατικού κράτους-τρομοκράτη να συνεχίζει ανενόχλητο την κατοχή, τον αποκλεισμό, την γενοκτονία.

Η Νάκμπα, όμως, γέννησε και την αντίσταση. Από τις οργανώσεις της παλαιστινιακής απελευθέρωσης, τις Ιντιφάντες και τις εξεγέρσεις, μέχρι τη σημερινή αδούλωτη στάση ενός λαού που στέκεται όρθιος μέσα στα ερείπια, η Παλαιστίνη δείχνει ξανά και ξανά ότι η ιστορία δεν τελείωσε. Ότι οι λαοί δεν είναι καταδικασμένοι να γίνουν σιωπηλά θύματα των ισχυρών. Ότι ακόμη και απέναντι στις πιο δυσμενείς συνθήκες, η αντίσταση μπορεί να γίνει σχολείο αξιοπρέπειας για όλο τον κόσμο. Μπορεί να μας μάθει πως είναι να ζεις με το κεφάλι ψηλά. Μας δείχνει ότι δεν είναι ανίκητος ο Ιμπεριαλισμός και ότι κάθε λαός μπορεί να γίνει αφέντης στον τόπο του.

Αυτή η αντίσταση έχει ήδη διαπεράσει σύνορα. Γέννησε διαδηλώσεις σε κάθε ήπειρο, καταλήψεις πανεπιστημίων, μπλοκαρίσματα πλοίων και φορτίων, κινητοποιήσεις εργατών, φοιτητών, νεολαίας. Έσπασε τη σιωπή που ήθελαν να επιβάλουν κυβερνήσεις, ΜΜΕ και κατασταλτικοί μηχανισμοί. Απέδειξε ότι η υπόθεση της Παλαιστίνης δεν είναι υπόθεση μόνο των Παλαιστινίων. Είναι υπόθεση κάθε λαού που αρνείται να ζει γονατισμένος. Είναι υπόθεση κάθε ανθρώπου που θέλει να βλέπει ουρανό.

Στην Ελλάδα, αυτή η αλληλεγγύη πρέπει να λάβει υλικά χαρακτηριστικά. Να περάσει μέσα από σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, γειτονιές, συνελεύσεις, αντιπολεμικές και αντιιμπεριαλιστικές πρωτοβουλίες. Να συνδεθεί με τον αγώνα ενάντια στην ακρίβεια, στην καταστολή, στην ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας, στους μισθούς πείνας και στην εργασιακή εξαθλίωση. Γιατί τα δισεκατομμύρια που δίνονται για Rafale, F-35, φρεγάτες, βάσεις και στρατιωτικές αποστολές είναι τα ίδια δισεκατομμύρια που λείπουν από τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις συγκοινωνίες, τις ανάγκες του λαού.

Η μάχη για την Παλαιστίνη και η μάχη ενάντια στην πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας συνδέονται οργανικά. Είναι μάχη ενάντια στον ίδιο εχθρό που δεν είναι άλλος από το κεφάλαιο που κερδίζει από τον πόλεμο, τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς που ξαναμοιράζουν τον κόσμο, τα κράτη που μετατρέπουν τους λαούς σε κρέας για τα κανόνια τους. Είναι μάχη για να μην γίνει η χώρα μας ορμητήριο πολέμου. Είναι μάχη για να μη βαφτούν τα χέρια μας με το αίμα της Παλαιστίνης. Είναι μάχη για να πάρει σάρκα και οστά το σύνθημα: πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών.

78 χρόνια μετά τη Νάκμπα, η Παλαιστίνη παραμένει ζωντανή. Ζωντανή στα ερείπια της Γάζας, στα προσφυγικά στρατόπεδα, στις πέτρες των παιδιών, στις σημαίες που σηκώνονται ξανά και ξανά, στους νεκρούς που γίνονται μνήμη και στους ζωντανούς που γίνονται υπόσχεση εκδίκησης και χρέος για ζωή.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Καμία συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.

Έξω οι βάσεις του ΝΑΤΟ.

Απεμπλοκή της Ελλάδας από τους πολέμους του κεφαλαίου, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Μόνο ο λαός σώζει τον λαό, με διεθνιστική αλληλεγγύη και αγώνα ταξικό.