Ο εργασιακός παράδεισος στην θερινή Ελλάδα 2.0

Το πρόσφατο βίντεο από την Πάρο που έγινε viral, όπου ένας νεαρός σερβιτόρος μπαίνει με τα ρούχα μέσα στη θάλασσα για να σερβίρει κρασί σε πελάτες, αποκρυσταλώνει την εικόνα της εργασιακής εξαθλίωσης που έχει γίνει κανόνας στον τουριστικό τομέα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό· φέρνει εικόνες από το 2023 στη Ρόδο, όταν σερβιτόροι εξυπηρετούσαν πελάτες με το νερό ως τον λαιμό. Η επανάληψη της εικόνας αυτής φέρνει ξανά στο προσκήνιο την βαθιά εξαθλίωση που βιώνει η εργατική τάξη, ιδιαίτερα η νεολαία που σπεύδει στα νησιά για το μεροκάματο και καλείται να υποταχθεί σε κάθε παρακμιακή απαίτηση του κεφαλαίου για να επιβιώσει.

Οι καταγγελίες των συνδικάτων στον Επισιτισμό-Τουρισμό αλλά και η βιωμένη εμπειρία μεγάλου κομματιού της νεολαίας που εργάζεται εποχιακά στον τουρισμό, αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα άθλια. Οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε 2 και 3 πόστα, τα ωράρια ξεπερνούν κάθε νόμιμο όριο, τα επιδόματα είτε δεν καταβάλλονται είτε είναι εικονικά, τα καταλύματα για την διαμονή στα νησιά υπολείπονται πολύ βασικά είδη διαβίωσης ή ακόμα πολλές φορές είναι κοντέινερ ή αποθήκες ή κάποια σκηνή σε κάμπινγκ. Συχνά επίσης οι εργαζόμενοι καλούνται να δουλεύουν υπό συνθήκες καύσωνα χωρίς καμία προστασία. Αυτή η κατάσταση δεν είναι φυσιολογική· είναι η συνειδητή επιλογή των αφεντικών να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους πάνω στην ανάγκη της εργατικής τάξης για επιβίωση.

Παράλληλα, η όλο και εντεινόμενη τουριστικοποίηση των νησιών με κάθε κόστος τροφοδοτείται από την ανάγκη του ελληνικού κράτους να γεμίσει τα ταμεία του και επίσης από μαζικές επενδύσεις, πολλές από τις οποίες προέρχονται από το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. Ισραηλινοί όμιλοι όπως οι Isrotel, Fattal και Israel Canada Hotels «σαρώνουν» τον ελληνικό τουρισμό, επενδύοντας εκατοντάδες εκατομμύρια σε ξενοδοχειακές μονάδες στην Αθήνα και τα νησιά. Πρόκειται για κεφάλαια που ξεπλένουν τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων με το πρόσχημα των επενδύσεων. Είναι δύο είναι όψεις του ίδιου νομίσματος, το σύστημα που βομβαρδίζει παιδιά και την ίδια στιγμή επενδύει στην Ελλάδα για να πατάει τον εργαζόμενο.

Όταν οι συνθήκες γαλέρα, υποτίμησης και εξαθλίωσης γίνονται νόμος είναι στο χέρι και στη συνείδηση της εργατικής τάξης να ανατρέψει την δυστοπία. Μέσα από τη συγκρότηση της και την απόρριψη της ιδιώτευσης. Μόνο η συλλογική δράση των εργαζομένων—μέσω των σωματείων τους—μπορεί να ανατρέψει αυτές τις συνθήκες. Η μαζική οργάνωση και κινητοποίηση των εργαζομένων, η άρνηση να εκτελούνται εξευτελιστικά καθήκοντα, η διεκδίκηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας όπου θα εξασφαλίζουν αξιοπρεπή μισθό και συνθήκες εργασίας με εργασιακά δικαιώματα, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας καθώς και ελεγκτικό μηχανισμό από τους ίδιους τους εργαζόμενους που θα τα διασφαλίζει είναι μονόδρομος.

Είναι ώρα οι εργαζόμενοι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε εκεί για να καλοπεράσει καμία ελίτ που θέλει να νιώσει τον πλούτο της να της δίνει όλες τις ανέσεις, δεν είμαστε εκεί για να βγάλει κανένα αφεντικό σε μια θερινή σεζόν λεφτά για όλο το χρόνο, δεν είμαστε εκεί για την κερδοφορία κανενός τουριστικού ομίλου, ούτε είμαστε εκεί να δεχτούμε την πλήρη εκμετάλλευση όλου του φυσικού πλούτου σε αυτή τη χώρα στο βωμό του κέρδους. Είμαστε εργαζόμενοι/ες που παλεύουμε για την επιβίωση μας και για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Πρέπει λοιπόν να αντιληφθούμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που δουλεύουμε για να παράξουμε τα κέρδη τους και οφείλουμε να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Είναι πολλά τα παραδείγματα των σημερινών ταξικών αγώνων που μας εμπνέουν (e-food, cosco, κα). Παρά την κατάσταση του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, με την εργοδοτική – κρατική ΓΣΕΕ σε ρόλο πυροσβέστη και συνεργάτη των βιομηχάνων και των μεγάλων ομίλων, τμήματα της τάξης μας αναπνέουν και νικούν οργανωμένα και ταξικά. Έμπρακτα κραυγάζουν να μην ζήσουμε σαν δούλοι!