«Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!»| Σαν σήμερα, το 1919, εκτελούνται οι Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπνεχτ

«“Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!” Ηλίθιοι μπράβοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα ανυψωθεί με μια βροντή και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!».

-Ρόζα Λούξεμπουργκ.

◾Στις 14 Ιανουαρίου 1919, οι Ρόζα Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπνεχτ, ηγέτες του γερμανικού επαναστατικού κινήματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, βρίσκουν καταφύγιο στο Βίλμερσντοφ του Βερολίνου, στο σπίτι ενός συντρόφου της Λούξεμπουργκ. Εκεί, ο καθένας τους θα γράψει το τελευταίο του γράμμα-άρθρο, για το όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος «η κόκκινη σημαία» (Die Rote Fahne). Εκείνες τις μέρες και ιδιαίτερα σε δημοσιεύματα της 13ης Ιανουαρίου, ο αστικός/σοσιαλδημοκρατικός τύπος τους είχε ανακηρύξει υπαίτιους της σπαρτακιστικής εξέγερσης, ενώ παράλληλα ζητωκραύγαζε για την αιματηρή καταστολή της από τα παραστρατιωτικά σώματα «freikorps», χτίζοντας έτσι κλίμα συναίνεσης για το επερχόμενο χτύπημα.

Την επόμενη μέρα, τη 15η του Ιανουαρίου, απήχθησαν από τους παραστρατιωτικούς των «freikorps», με επικεφαλής τον Βάλντεμαρ Πάμπστ, ανακρίθηκαν βίαια στο ξενοδοχείο Eden και στη συνέχεια εκτελέστηκαν. Οι πρωτο-φασίστες των «freikorps», κατ’εντολήν των Σοσιαλδημοκρατών (κυβερνών SPD, μέσω του Γ. Νόσκε), προετοίμαζαν αυτήν την κίνηση μέρες παρακολουθώντας στενά τους επαναστάτες. Αξίζει να σημειωθεί πως πηγές της εποχής υποστηρίζουν ότι τόσο ο Καρλ όσο και η Ρόζα ήταν στην πραγματικότητα επικηρυγμένοι, με διόλου ευκαταφρόνητα ποσά για «το κεφάλι» του καθενός. Στη συνέχεια, ο σοσιαλδημοκρατικός τύπος θα αναδημοσιεύσει τα ψέματα των «freikorps» σχετικά με τα αίτια θανάτου των επαναστατών, σε μία προσπάθεια να συγκαλύψει την ξεκάθαρη εντολή που είχαν από μέρους τους. Έναν δρόμο που θα ακολουθήσει ευρύτερα στην πορεία της ιστορίας η Σοσιαλδημοκρατία.

Ο Λένιν είχε πει, στο άκουσμα της εκτέλεσης των Γερμανών επαναστατών:

«Σήμερα, η αστική τάξη και οι σοσιαλ-προδότες θριαμβολογούν στο Βερολίνο-δολοφόνησαν επιτυχώς τον Καρλ Λίμπνεχτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο Έμπερτ και ο Σάιντεμαν, που για τέσσερα χρόνια οδηγούσαν τους εργάτες στη σφαγή για χάρη της λεηλασίας, έχουν αναλάβει πλέον το ρόλο του χασάπη των προλεταρίων ηγετών. Το παράδειγμα της Γερμανικής επανάστασης αποδεικνύει ότι η «δημοκρατία» είναι μονάχα ένα καμουφλάρισμα για την αστική ληστεία και η πιο βάρβαρη βία.

Θάνατος στους χασάπηδες!»

🔴 Συγκεκριμένα για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, η εβραϊκής και πολωνικής καταγωγής μαρξίστρια-επαναστάτρια, η «Κόκκινη Ρόζα», ήταν κορυφαία θεωρητικός και αγωνίστρια μέσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σπάρτακος (αργότερα κίνημα των σπαρτακιστών) και στη συνέχεια του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Σημάδεψε την εποχή των μεγάλων προλεταριακών επαναστάσεων τόσο με τη δράση της, όσο και με το θεωρητικό έργο που άφησε πίσω της.

Οι σημαντικότερες θεωρητικές της συλλήψεις αφορούν τη θεωρία της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, τη θεωρία της σύνδεσης της υπερπαραγωγής με τις εξαγωγές κεφαλαίων και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τη σημαντική συνεισφορά της στο εθνικό ζήτημα κ.α. Αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του επαναστατικού κινήματος έπειτα από την περίφημη διαπάλη με τον Ε. Μπερνστάιν σε σχέση με τη φύση των μεταρρυθμιστικών αιτημάτων, αποτέλεσμα της οποίας ήταν το μεγάλο έργο «Μεταρρυθμισμός ή Επανάσταση». Η θέση της σε σχέση με την πραγματική (εργατική) δημοκρατία και η επιμονή της σε σχέση με τα αξιακά και την τακτική που αυτή επιτάσσει, γίνονται συχνά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τη σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία, σε όλες τις μορφές της, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να αποστασιοποιηθεί από τον ιστορικό της ρόλο.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ μαζί με τον Κάρλ Λίμπνεχτ ήταν οι βασικοί εγχώριοι εκφραστές της εναντίωσης στον ακμάζοντα σοσιαλσωβινισμό των αρχών του 20ου αιώνα που οδήγησε στην ενσωμάτωση της Σοσιαλδημοκρατίας στην πολεμική προετοιμασία. Οι ίδιοι αντιμετώπισαν μεγάλες ποινές φυλάκισης για την αντιπολεμική τους δράση εκείνη την περίοδο.

⚫ Ο Γερμανός Κάρλ Λίμπνεχτ, επίσης ηγετικό πρόσωπο των γερμανικών επαναστατικών κινημάτων και συνιδρυτής της Ένωσης Σπάρτακος και του Κομμουνιστικού Κόμματος, ήταν από τους βασικούς πολιτικούς οργανωτές των μεγάλων αντιπολεμικών κινητοποιήσεων της επανάστασης του Νοεμβρίου, από τις οποίες αναδείχθηκε σε κυβέρνηση το SPD και ηττήθηκε ο Κάιζερ. O Λίμπνεχτ ευελπιστούσε στην εκτροπή τους σε σοσιαλιστική επανάσταση και είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ο Σάιντεμαν ανακήρυξε τη Δημοκρατία της Γερμανίας (μετέπειτα δημοκρατία της Βαϊμάρης) από το Ράιχσταγκ, λίγες ώρες αργότερα, ο Λίμπνεχτ, ανακήρυξε την « Ελεύθερη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γερμανίας» από το Λούστγκαρτεν στο Παλάτι του Βερολίνου. Μαζί με τη Λούξεμπουργκ, πρωτοστάτησε στην εξέγερση των σπαρτακιστών, όπου και κρίθηκε η τελική κυριαρχία της σοσιαλδημοκρατικής εξουσίας και η ήττα των συμβουλίων.

Η συνεχής εναντίωση του Λίμπνεχτ στον μιλιταρισμό και στα ψηφίσματα της πολεμικής προετοιμασίας (και σε περιπτώσεις η μοναδική εναντίωση μέσα στο Ράιχσταγκ όπως στα ψηφίσματα των πολεμικών πιστώσεων το 1914) οδήγησαν στη διαγραφή του από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, αλλά και στη φυλάκισή του το 1916 λόγω οργάνωσης αντιπολεμικών συγκεντρώσεων. Ο ίδιος, υπήρξε γιος ιδρυτικού μέλους του SPD, ηγέτης της Διεθνούς Ένωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας, με πληθώρα έργων ενάντια στον εντεινόμενο μιλιταρισμό της εποχής.

🚩 Κάθε Ιανουάριο, στο Βερολίνο λαμβάνει χώρα μία από τις μεγαλύτερες σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές πορείες, αφιερωμένη στη μνήμη των Λούξεμπουργκ και Λίμπνεχτ αλλά και του ίδιου του Λένιν (τα τρία λάμδα-LLL), καθώς θεωρείται ότι αποτελούν το θεωρητικό και επαναστατικό τρίπτυχο της έμπρακτης πολεμικής ενάντια στην ενσωμάτωση του μαρξισμού στην αστική διαχείριση, το σοσιαλσωβινισμό και της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε επανάσταση μέσα από τον επαναστατικό ντεφετισμό, την εποχή του Α’ΠΠ. Η μνήμη και τα διδάγματα τους έχουν να προσφέρουν πολλά στις σύγχρονες πολιτικές δυνάμεις που οικοδομούν τα επαναστατικά κινήματα του αύριο. Που είναι αυτές οι δυνάμεις οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν τη μετατροπή της παγκόσμιας πολεμικής προετοιμασίας σε επαναστατική διαδικασία.

Οι ιστορικές, αυτές, μορφές της ταξικής πάλης αποτελούν φάρο και πυξίδα για το προλεταριάτο, που διαπαιδαγωγείται συνεχώς από τη ζώσα επιστήμη που άφησε πίσω ο θεωρητικός τους πλούτος και η πρακτική τους εμπειρία. Από την εποχή τους μπορεί να έχουν αλλάξει πολλά, που αφορούν αντικειμενικούς και υποκειμενικούς παράγοντες, όμως η καρδιά της διδασκαλίας και του αγώνα τους παραμένει πιο ζωντανή από ποτέ, στοιχειώνοντας ακόμα την αστική τάξη και τους απανταχού ιμπεριαλιστές που ετοιμάζονται να σπρώξουν τους λαούς σε νέα, σκοτεινά μονοπάτια.