Κάλεσμα στήριξης για την πανελλαδική πορεία αφιερωμένη στον αναρχικό σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη [Παρασκευή 31/10/2025 στις 18:30 στα Προπύλαια]

Στις 31 Οκτωβρίου συμπληρώνεται 1 χρόνος από την έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στη γειτονιά των Αμπελοκήπων. Ένα χρόνο πριν, ο αναρχικός σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης πέφτει νεκρός, η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα Μ. τραυματίζεται σοβαρά και μεταφέρεται στον Ευαγγελισμό, ενώ μετά από λίγες μόλις μέρες, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η νοσηλεία και η ιατρική της φροντίδα, καταλήγει στις φυλακές του Κορυδαλλού κατά παράβαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μέσα σε ένα κλίμα τρομοϋστερίας, λοιδορίας και στόχευσης της πολιτικής δράσης, αγωνιστών και των προσωπικών/συντροφικών/πολιτικών σχέσεων, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται λίγες μέρες μετά με έωλα στοιχεία ως σχετιζόμενοι με την υπόθεση, οι αναρχικοί σύντροφοι/σα Δημήτρης, Δήμητρα, Νίκος Ρωμανός και ο Α.Κ.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μια γνωστή τακτική του κατασταλτικού μηχανισμού, ο οποίος κατασκευάζει υποθέσεις, χαλκεύει στοιχεία, ανακαλύπτει «δεξαμενές υπόπτων» και «συγκοινωνούντα δοχεία», πλάθει «τρομοκρατικά προφίλ», με σαφή σκοπό να ποινικοποιήσει την πολιτική δράση και τις σχέσεις που εμπεριέχει, να συσκοτίσει το πραγματικό ιδεολογικό της πλαίσιο, να απαξιώσει, να τρομοκρατήσει και να απενεργοποιήσει αγωνιστές. Μια τακτική, η οποία μας αφορά όλους και είναι επιτακτικό να μας βρει απέναντι, στιβαρά αλληλέγγυους να χτίζουμε πολιτικό «τείχος προστασίας».

Στις 31 Οκτώβρη κατεβαίνουμε στον δρόμο τιμώντας τη μνήμη του συντρόφου μας. Ενός συντρόφου με ανοιχτή παρουσία στο πεδίο των κοινωνικών, εργατικών, ταξικών αγώνων, της διεθνιστικής αλληλεγγύης, στις πολιτικές διαδικασίες και διεργασίες, στα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής μας. Η τραγική απώλεια του Κυριάκου Ξυμητήρη είναι απώλεια για τον ίδιο τον αγώνα. Είναι απώλεια ενός αγωνιστή που επέλεξε να στρατευτεί από την δική του θέση και αφετηρία στον αγώνα για μια άλλη ιδέα, ένα άλλο αφήγημα, μια πρόταση ενός κοινωνικού και ταξικού μετασχηματισμού για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την αδικία των λίγων, βασισμένο στις ανάγκες και το συμφέρον των πολλών. Και βάσει αυτής της επιλογής δεν δίστασε να αναμετρηθεί με τις προκλήσεις και τους κινδύνους της.

Η συζήτηση για την ταξική αντιβία και τις όποιες αναβαθμισμένες μορφές πάλης είναι μια ζωντανή συζήτηση με ιστορική συνέχεια και διάρκεια εντός του κινήματος. Οι όροι, ο χρόνος, οι συνθήκες, η σύνδεση της με το υποκείμενο, τα αποτελέσματά της αποτελούν σημεία τριβής σε μια διαρκή ιδεολογική-πολιτική ζύμωση εντός και εκτός των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων. Παρόλες τις συμφωνίες και τις διαφωνίες, τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η ταξική αντιβία σε όλο το φάσμα της αποτελεί δομικό στοιχείο των ιδεολογικών μας καταβολών και πυρήνας του όποιου επαναστατικού προγράμματος μας για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, δηλαδή την χειραφέτηση και εντέλει την απελευθέρωση της τάξης μας. Και αυτό γίνεται ξεκάθαρο ως μέρος μιας κοινής παραδοχής στην οποία όλοι ανεξαιρέτως συναντιόμαστε. Ότι η ταξική αντιβία αποτελεί παράγωγο και απάντηση στη βία και τη στυγνή εκμετάλλευση που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα για την διαιώνιση της κερδοφορίας του και των προνομίων της άρχουσας τάξης. Οπότε οι διακριτικές ή μη αποστάσεις και μια γενική, βιαστική συλλήβδην απεμπόληση και καταδίκη της, μας αφαιρούν τη δυνατότητα ουσιαστικής ζύμωσης καθώς και βασικά ιδεολογικοπολιτικά εργαλεία θολώνοντας την δυνατότητα επικοινώνησης και κοινωνικής σύνδεσης του ιδεολογικοπολιτικού μας πλαισίου λειτουργώντας ως τροχοπέδη στην δυναμικά προοπτική εξέλιξη των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων προς όφελος του αγώνα.

Γιατί μιλώντας για το φάσμα της ταξικής αντιβίας, μιλάμε για ένα πολύμορφο μωσαϊκό εκφράσεών της ως απάντηση στην βία που ασκεί το σύστημα στους εργασιακούς χώρους, στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, στα σύνορα, στις ζωές μας συνολικά. Δηλαδή, την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και την διεκδίκηση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και μισθών αντίστοιχων με τις ανάγκες μας, την υπεράσπιση βασικών μας δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στη στέγαση, το μπλοκάρισμα αντιδραστικών νομοσχεδίων στην εκπαίδευση και την εργασία, το μπλοκάρισμα πλοίων με φορτία θανάτου για την σφαγή των λαών της Μέσης Ανατολής και της Παλαιστίνης, τις μεγαλειώδης απεργίες, τον συγκλονιστικό αγώνα λόγω της συγκάλυψης του καπιταλιστικού εγκλήματος των Τεμπών. Από την υλική και μη αντιπαράθεση με τους φασίστες, την εναντίωση στην αυταρχικοποίηση της καταστολής, το γκρέμισμα των τειχών που ορθώθηκαν για να αποκλείσουν τους πρόσφυγες που δημιούργησε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μέχρι την απάντηση που αρμόζει στην έμφυλη βία, τις μαζικές ή μη μορφές αντιβίας στους δρόμους, το σπάσιμο των κόκκινων γραμμών για το δικαίωμα στην διαδήλωση, την μαζική ή μη ανάληψη αναβαθμισμένης ή ένοπλης δράσης.

Από τις σφιγμένες γροθιές, τις φωνές που ενώνονται για το δίκιο, τα σώματα που γίνονται μια αδιάρρηκτη αλυσίδα μπροστά στην καταπίεση, τις μηχανές των εργοστασίων που σταματούν, τις σπασμένες αλυσίδες τις αποικιοκρατίας μέχρι τη στιγμή που οι λαοί συνειδητοποιούν τη θέση τους και τον ιστορικό τους ρόλο και οπλίζονται με κάθε μέσο επιχειρώντας το γκρέμισμα των χειμερινών ανακτόρων και την έφοδο στον ουρανό.

Καταλήγοντας, δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην ταξική αντιβία των απανταχού καταπιεσμένων και δεν μπορούμε παρά να αποδίδουμε τιμή σε όσους έπεσαν εξυπηρετώντας έναν σκοπό μεγαλύτερο από αυτούς.

Κυριάκος Ξυμητήρης, Παρών.

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση