Έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Λάκης Χαλκιάς — η φωνή μιας ολόκληρης λαϊκής παράδοσης, του πόθου και των αγωνιών του λαού

Γέννημα θρέμμα της ηπειρώτικης ορεινής γης. Γόνος οικογένειας Χαλκιάδων, ξακουστών μουσικών της δημοτικής λαϊκής μας παράδοσης. Μεγάλωσε κάτω από τα έλατα, συνοδεία των ήχων του κλαρίνου, του λαούτου και του βιολιού. Από τα μοιρολόγια μέχρι τα πανηγύρια και τα τραγούδια της τάβλας. Μέσα σε κάθε έκφραση του λαού, σε κάθε αγωνία και σε κάθε στιγμή των σκληρών μετεμφυλιακών χρόνων.

«Ανατράφηκα, μεγάλωσα και γαλουχήθηκα με τα ηπειρώτικα τραγούδια», είχε πει. «Το κλαρίνο του πατέρα μου, Τάσου Χαλκιά, αντηχεί μέσα στα αυτιά μου, στο μυαλό μου, στην ψυχή μου. Στο σπίτι, μωρό στη σαρμανίτσα — μια παραδοσιακή, φορητή ξύλινη κούνια — άκουγα τις πρόβες που έκαναν ο πατέρας μου με τα αδέλφια του. Για την ακρίβεια, είναι δεκαετίες δικές μου στο τραγούδι, αλλά μαζί με αυτά που κουβαλάω από την οικογένειά μου, η ιστορία μας μετράει πάνω από 176 χρόνια συνεχούς παρουσίας!»

Σε ηλικία μόλις 16 ετών κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου στο στούντιο της Κολούμπια ηχογραφεί για πρώτη φορά τραγούδια του σπουδαίου Κώστα Βίρβου.

Εκείνη η Αθήνα, που γεμίζει σχεδόν βίαια από τη μαζική μετατόπιση πληθυσμών, με χιλιάδες νέους και νέες από την επαρχία να προλεταριοποιούνται στις νέες κοινωνικές συνθήκες της εποχής, γίνεται ο τόπος όπου ο Λάκης Χαλκιάς συναντά τους αγώνες της εργατικής τάξης. Εντάσσεται στην ΕΔΑ και συμμετέχει στους εργατολαϊκούς αγώνες εκείνων των χρόνων.

Βιώνει, παλεύει και τραγουδά μαζί με τις μεγάλες μάχες που δίνει το λαϊκό κίνημα. Με την ένταση και τον παλμό μιας εργατιάς που ανοίγει νέους δρόμους, με τη φωνή του να γίνεται κομμάτι των αγωνιών και των διεκδικήσεων του λαού.

Η αμερικανοκίνητη χούντα τον βρίσκει στις πρώτες λίστες των διωκόμενων. Ανάμεσα σε εκείνους που το δικτατορικό καθεστώς στέλνει ξανά στα ξερονήσια, επιχειρώντας να επιβάλει «γύψο» στον λαό και στους αγώνες του.
Φεύγει για τον Καναδά προκειμένου να αποφύγει τη σύλληψη. Εκεί εντάσσεται στην αντίσταση ενάντια στη χούντα και στον αγώνα για να απαγκιστρωθεί ο λαός από τη μέγγενη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης στέκεται απέναντι στον αναθεωρητισμό και στο κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα της εποχής. Πιστός στην κομμουνιστική υπόθεση, συνεχίζει να τραγουδά για τους ταξικούς αγώνες, για τις αντιιμπεριαλιστικές μάχες και ιδιαίτερα για τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού.

Ο Λάκης Χαλκιάς δεν έφυγε. Δεν θα φύγει ποτέ, όσο οι φάμπρικες δεν σταματούν να δουλεύουν, όσο η εκμετάλλευση εντείνεται και όσο η οργάνωση των αγώνων παραμένει αναγκαία.

Θα τον ανταμώνουμε στις απεργίες, στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις, στα μπλόκα της αγροτιάς, στις κατειλημμένες σχολές, αλλά και στην καθημερινή ζωή. Στους νταλκάδες και στις πίκρες, στις χαρές και στα γλέντια. Σε κάθε λαϊκή, προλεταριακή καρδιά που αρνείται να υποταχθεί, που αρνείται να σκύψει.

Ο Λάκης Χαλκιάς θα ζει μαζί μας.