Λίγα λόγια για το Πολεμοκάπηλο Νομοσχέδιο «Χάρτης μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή» και την Πολεμική Προετοιμασία για τα συμφέροντα της Αστικής Τάξης, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

Με 160 ψήφους υπέρ, η κυβέρνηση ψήφισε και πέρασε το νομοσχέδιο «Χάρτης μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή». Η «Νέα Εποχή» που επικαλείται η κυβέρνηση είναι η εποχή της πολεμικής οικονομίας, της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας και της μετατροπής των λαών σε αναλώσιμο υλικό για την κερδοφορία των μονοπωλίων. Το εν λόγω νομοσχέδιο απότελεί ακόμα έναν κρίκο σε μια αλυσίδα στρατηγικών επιλογών που εντάσσουν την Ελλάδα όλο και βαθύτερα στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, σε μια περίοδο όπου η διεθνής κατάσταση χαρακτηρίζεται από ένταση, γενικευμένη αστάθεια και ανοιχτή προετοιμασία για γενικευμένες πολεμικές συγκρούσεις.

Η εποχή μας, χαρακτηρίζεται από μια συνολική αναδιάταξη του παγκόσμιου συσχετισμού δύναμης. Οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ του ευρωατλαντικού μπλοκ και του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού, με επίκεντρο τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Κίνα και τη Ρωσία. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και ιαχές πολέμου του προέδρου τους, δεν είναι «παρεκκλίσεις», αλλά εκφράσεις αυτής της σύγκρουσης, σε μια φάση όπου οι δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού καθιστούν τον πόλεμο όλο και πιο πιθανή διέξοδο για την αναπαραγωγή της κερδοφορίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, και με την «αναδίπλωση» των ΗΠΑ από την Ευρώπη, η ΕΕ επιδιώκει να αναβαθμίσει την ισχύ της ως ιμπεριαλιστικός πόλος. Το σχέδιο ReArm Europe, το πρόγραμμα SAFE, η «Λευκή Βίβλος για την Ευρωπαϊκή Άμυνα» και οι αποφάσεις για εκτόξευση των στρατιωτικών δαπανών έως και στο 3,5% ή και 5% του ΑΕΠ, δεν είναι απαντήσεις σε κάποια «απειλή», αλλά επιλογές στρατηγικής θωράκισης και αναβάθμισης της ΕΕ στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Πρόκειται για στροφή σε καθεστώς πολεμικής οικονομίας, με μαζική διοχέτευση δημόσιων πόρων, δανείων, αποταμιεύσεων και συνταξιοδοτικών αποθεματικών προς τις πολεμικές βιομηχανίες, σε βάρος των αναγκών της εργατικής τάξης και των λαικών στρωμάτων. Όλα αυτά μάλιστα, την ίδια στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης φτωχαίνουν ακόμα και στα μετόπισθεν των καπιταλιστικών μητροπόλεων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Γαλλία.

Το νομοσχέδιο Δένδια έρχεται να ενσωματώσει πλήρως την Ελλάδα σε αυτόν τον σχεδιασμό. Η αναδιάρθρωση των Ενόπλων Δυνάμεων, η έμφαση στη «διαλειτουργικότητα» με την δολοφονική πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, η παραγωγή και χρήση drones από έφεδρους φαντάρους, η ενίσχυση της λογικής των εκστρατευτικών σωμάτων και η συμμετοχή σε αποστολές εκτός συνόρων αποτυπώνουν τον νέο ρόλο του ελληνικού στρατού. Ουσιαστικά, βαθαίνει ο ρόλος του στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους εντείνοντας την χρήση του ως εργαλείο των ευρωατλαντικών σχεδιασμών από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Με απλά λόγια δεν πρόκειται για «άμυνα», αλλά για ενεργή εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Έτσι, η αναδιάρθρωση των Ενόπλων Δυνάμεων δείχνει ότι ο «νέος» ρόλος του στρατού προσανατολίζεται ακόμα περισσότερο στην ενεργό συμμετοχή σε επιχειρήσεις εκτός χώρας, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού. Χαρακατηριστικά, όπως ξεκάθαρα δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Δένδιας, η «Ατζέντα 2030» στοχεύει στη δημιουργία ενός ισχυρού και σύγχρονου Πολεμικού Ναυτικού, με δυνατότητες αποτροπής που υπερβαίνουν την απλή προστασία των ελληνικών θαλασσών. Η νέα στρατηγική λοιπόν, ουσιαστικά προβλέπει ένα ναυτικό που θα λειτουργεί ως εργαλείο προβολής ισχύος σε διεθνές επίπεδο, στο πλαίσιο ευρωπαϊκών και ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών.

Παράλληλα, το νομοσχέδιο εισάγει μέτρα που μετατρέπουν τη στρατιωτική θητεία σε μηχανισμό κοινωνικής πειθάρχησης. Οι αυστηρές πειθαρχικές ρυθμίσεις και η απαγόρευση συλλογικής έκφρασης και κριτικής, θυμίζουν άλλες ιστορικές περιόδους όπου η λαϊκή πάλη έστειλε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Στρατιωτικοποίηση και Μιλιταρισμός της Καθημερινής Ζωής για τα συμφέροντας της Αστικής Τάξης, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Το νομοσχέδιο αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας στρατιωτικοποίησης ολόκληρης της καθημερινής ζωής, από τα πανεπιστήμια μέχρι τους χώρους δουλειάς, για χάρη των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Η αυστηροποίηση των αναβολών στράτευσης και η υποχρεωτική διακοπή σπουδών για χιλιάδες φοιτητές, την ίδια στιγμή που γίνονται μαζικές διαγραφές, εντάσσονται στη λογική της μαζικής «ετοιμότητας» για τις ανάγκες του ευρωατλαντικού Ιμπεριαλισμού. Η νεολαία και η εργατική τάξη καλείται να προσαρμόσει τη ζωή της στις ανάγκες του πολέμου, σε μια περίοδο που ήδη πλήττεται από ακρίβεια, επισφάλεια, εργασιακή εξάντληση και εκπαιδευτικούς αποκλεισμούς.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η κατεύθυνση της έρευνας και της εκπαίδευσης. Χαρακτηριστικά, η πλειοψηφία της έρευνας που διεξάγετε σε ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια της χώρας προσανατολίζεται όλο και περισσότερο στην πολεμική προετοιμασία, άμεσα ή έμμεσα, με την πλειοψηφία των εν λόγω ερευνητικών προγραμμάτων να χρηματοδοτούνται από την ΕΕ ή/και το ΝΑΤΟ. Το τελευταίο γεγονός από κοινού με την ένταξη της στρατιωτικής εκπαίδευσης σε ενιαίο διακλαδικό πλαίσιο, δείχνει ότι η επιστημονική γνώση αποσπάται όλο και περισσότερο από τις κοινωνικές ανάγκες και προσανατολίζεται στις ανάγκες του πολέμου. Η έρευνα δεν χρηματοδοτείται για την υγεία, την παιδεία ή το περιβάλλον, αλλά για εξοπλισμούς, επιτήρηση, κυβερνοπόλεμο και τεχνολογίες καταστολής.

Στην Ελλάδα, η στρατιωτικοποίηση αυτή δένει με τη συνολική εμπλοκή της χώρας ως αμερικανοΝΑΤΟικού ορμητηρίου. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Λάρισα και την Σούδα, βάσεις, λιμάνια, σιδηρόδρομοι, ενεργειακές υποδομές και βιομηχανίες εντάσσονται στους πολεμικούς σχεδιασμούς. Την ίδια στιγμή, δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνονται σε εξοπλισμούς, ενώ υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και μεταφορές καταρρέουν.

Το αφήγημα της «εθνικής ενότητας» και της «ασφάλειας» επιχειρεί να συγκαλύψει μια απλή αλήθεια. Ο λαός καλείται να πληρώσει, οικονομικά και με το αίμα του, τους πολέμους του κεφαλαίου. Απέναντι και ενάντια στου πολέμους για τα κέρδη του κεφαλαίου, η μόνη ρεαλιστική απάντηση βρίσκεται στην ανασυγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, στην οργάνωση της εργατικής τάξης και της νεολαίας, στην έμπρακτη αντίσταση στην πολεμική εμπλοκή, στις βάσεις, στις αποστολές στρατευμάτων και στη στρατιωτικοποίηση της ζωής μας.

Ούτε μια σταγόνα αίμα για τα κέρδη του κεφαλαίου. Ούτε μια θυσία για τους πολέμους τους. Μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό, βαδίζοντας στον δρόμο της διεθνιστικής, ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης.