Τι γίνεται με την Γροιλανδία; Μια ανάλυση από ταξική-αντιιμπεριαλιστική σκοπιά.

Η υπόθεση της Γροιλανδίας δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο «ακραίας ρητορικής» του πολεμοκάπηλου προέδρου των ΗΠΑ, Τραμπ. Αντίθετα αποτελεί ακόμα ένα κομμάτι του ίδιου παζλ που αποτυπώνει πως ο κόσμος μπαίνει σε μια φάση γενικευμένης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η απειλή των ΗΠΑ να αποκτήσουν τη Γροιλανδία, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής βίας, αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα του ΝΑΤΟ, όπου το «δίκαιο» καθορίζεται από τη στρατιωτική και οικονομική ισχύ και όχι από συνθήκες, άρθρα ή διακηρύξεις περί κοινών αξιών καταδεικνύοντας την κυβδιλότητα των διακηρύξεων περί δικαίου της αστικής τάξης και των κρατών της.

Η Γροιλανδία, αυτοδιοικούμενο έδαφος της Δανίας, δεν βρίσκεται στο επίκεντρο επειδή αποτελεί κάποια «απειλή», αλλά για στρατηγικούς γεωπολιτικούς λόγους. Η γεωγραφική της θέση μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ρωσίας την καθιστά κρίσιμο κόμβο για τα αμερικανικά συστήματα αντιβαλλιστικής άμυνας και έγκαιρης προειδοποίησης, ενώ η τήξη των πάγων ανοίγει νέες ναυτιλιακές οδούς καθιστώντας έτσι προσβάσιμα τεράστια αποθέματα σπάνιων γαιών, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σε μια περίοδο όπου οι ΗΠΑ, η ΕΕ, η Ρωσία και η Κίνα αναδιατάσσουν τη στρατηγική τους με όξυνση του οικονομικού και πολεμικού ανταγωνισμού, η Γροιλανδία μετατρέπεται σε γεωπολιτικό μήλον της έριδος.

«Δεν θέλουμε να είμαστε Αμερικανοί». Αντιδράσεις από τον γροιλανδικό λαό.

Απέναντι σε αυτή την επιθετική στρατηγική, οι πολιτικοί ηγέτες της Γροιλανδίας εξέδωσαν κοινή δήλωση, ξεκαθαρίζοντας ότι ο λαός του νησιού δεν θέλει ούτε να γίνει αμερικανικός ούτε να παραμείνει αντικείμενο παζαριών μεταξύ ισχυρών κρατών. Η δήλωση υπογράμμισε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και την ανάγκη το μέλλον της Γροιλανδίας να αποφασιστεί από τον ίδιο της τον λαό, χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς. Δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Γροιλανδών απορρίπτει κάθε ενδεχόμενο ένταξης στις ΗΠΑ.

Στον αντίποδα, οι δηλώσεις του Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα «κάνουν κάτι για τη Γροιλανδία είτε με τον καλό είτε με τον δύσκολο τρόπο» συμπυκνώνουν τον κυνισμό της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Η επίκληση της «εθνικής ασφάλειας» και της ανάγκης να αποκλειστούν η Ρωσία και η Κίνα από την Αρκτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά το γνωστό ιδεολογικό περίβλημα για την επιβολή της ισχύος και την εξυπηρέτηση των αναγκών των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Δεν είναι τυχαίο ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι δηλώνουν απροκάλυπτα πως «κανείς δεν θα πολεμούσε με τις ΗΠΑ για τη Γροιλανδία». Η φράση αυτή αποκαλύπτει την ουσία της διεθνούς τάξης που θέλει να επιβάλλει ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός.

Η Κοπεγχάγη ξεκαθάρισε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση στη Γροιλανδία θα συνιστούσε επίθεση σε δανικό έδαφος, ενώ δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο δανικός στρατός διαθέτει πάγιες εντολές να αντισταθεί ακόμη και σε αμερικανική εισβολή. Εδώ αναδεικνύεται το θεσμικό κενό του ΝΑΤΟ: δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για το τι συμβαίνει όταν ένα κράτος-μέλος απειλεί ή επιτίθεται σε άλλο. Το Άρθρο 5 αφορά εξωτερικούς εχθρούς, όχι συγκρούσεις εντός της συμμαχίας. Όταν τα συμφέροντα των αστικών τάξεων συγκρούονται, οι «αξίες» και η «ενότητα» εξαφανίζονται.

Τα διδάγματα για τους λαούς

Η υπόθεση της Γροιλανδίας αποτελεί προειδοποίηση για όλους τους λαούς που καλούνται να επενδύσουν την ασφάλειά τους στη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Όπως και σε άλλες περιοχές, από την Ανατολική Μεσόγειο έως το Αιγαίο, η εμπλοκή σε ΝΑΤΟϊκούς και ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, παρά την κυρίαρχη αφήγηση, δεν εγγυάται κυριαρχικά δικαιώματα, ειρήνη ή σταθερότητα. Αντίθετα, μετατρέπει χώρες σε στρατιωτικά ορμητήρια, λαούς σε κρέας για τα κανόνια των πολέμων του κεφαλαίου, με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να καλείτε να πληρώσει ακόμα και με το αίμα της τα σπασμένα.

Τα γεγονότα της Γροιλανδίας αποτελούν ακόμη ένα επεισόδιο στη γενικευμένη στροφή προς την στρατιοτικοποίηση του δημόσιου διαλόγου και της καθημερινής ζωής καθώς και στην πολεμική οικονομία. Αποδεικνύουν όμως παράλληλα, ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους πολέμους και τις συμμαχίες του κεφαλαίου. Η μόνη διέξοδος βρίσκεται στην οργάνωση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, στην αμφισβήτηση των πολεμικών σχεδιασμών και στην αλληλεγγύη των λαών απέναντι σε όσους τους θέλουν αναλώσιμους.