Σαν σήμερα, γεννιέται ο ποιητής Νίκος Καββαδίας

Σαν σήμερα, το 1910, γεννιέται ο Νίκος Καββαδίας, ποιητής, συγγραφέας και ναυτικός, για πολλούς γνωστός και ως ποιητής της θάλασσας λόγω της ναυτικής ορολογία και του λεξιλογίου των καραβιών και της θάλασσας που χρησιμοποίησε στα ποιήματα του. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι χρησιμοποίησε αυτό το λεξιλόγιο για να μιλήσει για όλα τα μεγάλα θέματα που βασανίζουν τον άνθρωπο: τον έρωτα, την ζωή, τον θάνατο, την εκμετάλλευση. Χρησιμοποίησε αυτή τη γλώσσα για να μιλήσει για την ανάγκη να ονειρευτούμε για να πάμε σε μια άλλη κοινωνία.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Ν.Καββαδίας περνάει στις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης και γίνεται μέλος του ΕΑΜ. Την ίδια ακριβώς περίοδο γίνεται και μέλος του ΚΚΕ. Γράφει ποιήματα, ορισμένα εξ αυτών αντιστασιακά, με πιο χαρακτηριστικό το ποίημα «Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη» και το «Αθήνα 1943». Στις αρχές του 1945 γίνεται επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών-Ποιητών, θέση την οποία παραχωρεί στις 6 Οκτώβρη του ίδιου έτους καθώς μπαρκάρει πάλι. Το 1945 δημοσιεύονται τα αντιφασιστικά και αντιστασιακά ποιήματα «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα» και «Αντίσταση». Στα πολιτικά ποιήματα του ανήκουν επίσης το ποίημα «Guevara», ωδή στον επαναστάτη Τσε Γκεβάρα, που γράφεται το 1972 λίγο μετά το θάνατο του. Λίγο πριν το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 δημοσιεύεται το ποίημά του «Σπουδαστές». Στη διάρκεια της δικτατορίας έλαβε ρόλο συνδέσμου μεταξύ αντιστασιακών οργανώσεων.

Ο Καββαδίας μελοποιείται, κυρίως, μετά το θάνατο του από διάφορους καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Σπανός, η Μαρίζα Κωχ, ο Θάνος Μικρούτσικος, οι αδελφοί Κατσιμίχα, ο Δημ. Ζερβουδάκης, ο Χάρης Παπαδόπουλος αλλά και πιο πρόσφατα από καλλιτέχνες της hip hop σκηνής όπως οι Social Waste.

“Αθήνα 1943

Οι δρόμοι κόκκινες γιομάτοι επιγραφές

τρανά την ώρα διαλαλούν την ορισμένη.

Αγέρας πνέει βορεινός απ’ τις κορφές

κι αργοσαλεύουνε στα πάρκα οι κρεμασμένοι.

Μες στην Αθήνα όλα τα πρόσωπα βουβά

και περπατάν αργά στους δρόμους “εν κινδύνω”

ως τις εφτά που θ’ ακουστεί “Σιστάς Μοσκβά”

και στις οχτώ (βαλ’ το σιγά) “Εδώ Λονδίνο”.

Φύσα ταχιά σπιλιάδα, φύσα βορεινή.

Γραίγο μου κατρακύλα απ’ την Κριμαία.

Κατά τετράδας παν στο δρόμο οι γερμανοί

κάτου από μαύρη , κακορίζικη σημαία.

Μήνα το μήνα και πληθαίνουν οι πιστοί,

ώρα την ώρα και φουντώνει το μελίσι

ως τη στιγμή που μες στους δρόμους θ’ ακουστεί

η μουσική που κάθε στόμα θα λαλήσει.”