Συγκέντρωση και πορεία προς το Γ’ Σώμα Στρατού Πέμπτη 4/6, 19:00, στη νότια πύλη της ΔΕΘ — Έξω το ΝΑΤΟ από τη Θεσσαλονίκη – Να κλείσουν οι βάσεις και τα στρατηγεία του πολέμου!

Σε μια περίοδο όπου αμφισβητείται η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την Λ. Αμερική, η Ελλάδα μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και κρίσιμο κόμβο των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών τους στην περιοχή. Από τη Σούδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη και τη Θεσσαλονίκη, το ελληνικό αστικό κράτος -ταγμένο στο πλευρό του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού- παρέχει λιμάνια, αεροδρόμια, στρατόπεδα και στρατηγεία στους μακελάρηδες του ΝΑΤΟ συμμετέχοντας ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους, ενώ το τουριστικό-επενδυτικό πλέγμα βαθαίνει τις σχέσεις με το καθεστώς του απαρτχάιντ. Έτσι, η θέση του ελληνικού κράτους σε αυτό το μακελειό είναι ξεκάθαρη: δίπλα στους φονιάδες.

Ανάμεσα σε αυτά που προσφέρει η Ελλάδα στους ιμπεριαλιστές ξεχωρίζει το στρατηγείο του ΝΑΤΟ στο Γ΄ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, το οποίο από το 2004 λειτουργεί ως NRDC-GR (NATO Rapid Deployable Corps – Greece), δηλαδή ως στρατηγείο υψηλής ετοιμότητας του ΝΑΤΟ με δυνατότητα διοίκησης πολυεθνικών χερσαίων επιχειρήσεων της λυκοσυμμαχίας. Το 1999 η Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκε ως κόμβος μεταφοράς ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων προς τα Βαλκάνια και συγκεκριμένα το Γ’ Σώμα Στρατού αποτελούσε σημαντικό μέρος της στρατιωτικής υποδομής μέσω της οποίας υποστηρίχθηκε ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας.

Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του 1999 στη Θεσσαλονίκη στόχευαν ακριβώς αυτόν τον ρόλο της πόλης και των στρατιωτικών της υποδομών. Χιλιάδες διαδηλωτές, συνδικάτα, φοιτητικοί σύλλογοι και οργανώσεις πραγματοποιούσαν αποκλεισμούς του λιμανιού και πορείες ενάντια στη χρήση της Ελλάδας ως βάσης διέλευσης των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων προς τη Γιουγκοσλαβία κάνοντας ξεκάθαρο ήδη από τότε ότι ο εχθρός του λαού και των εργαζόμενων βρίσκεται μέσα στην ίδια τους τη χώρα, μέσα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Πλέον ξέρουμε από πρώτο χέρι ότι δεν πρόκειται για «ασπίδες ασφάλειας», αλλά για υποδομές που εμπλέκουν τον λαό μας στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών, μετατρέποντας τη χώρα σε στόχο και τον ελληνικό λαό σε συνένοχο πολέμων που δεν είναι δικοί του. Όταν οι ιμπεριαλιστές μιλούν για «ειρήνη», έχουν το δάχτυλο στη σκανδάλη. Το βλέπουμε στον πόλεμο ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και Ρωσίας, στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ, στις επεμβάσεις και τους βομβαρδισμούς που αιματοκυλούν τους λαούς της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στους κυρίαρχους διεθνείς οργανισμούς ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών συμφερόντων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ καθορίζεται άμεσα από τη θέση και τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού μέσα στον παγκόσμιο χάρτη αλλά και σε ένα βαθμό από τις προσδοκίες της ίδιας της αστικής τάξης της χώρας, του βαθμού της εξάρτησής της αλλά και της αυτοτελούς στρατηγικής που χαράσσουν τα επιμέρους τμήματά της. Η εξωτερική πολιτική της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική που ασκείται το εσωτερικό της χώρας και τις άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις που έχει στην ίδια την εργατική τάξη και τον λαό.

Μία πολιτική που πάει χέρι-χέρι με τις διαρκείς «μεταρρυθμίσεις» στα μετόπισθεν. Τις ιδιωτικοποιήσεις, την εκτίναξη των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, την φιλελεύθερη “απελευθέρωση” του δικαιώματος στην στέγη και την αύξηση του κόστους ζωής. Τα εκατομμύρια σε στρατιωτικούς-πολεμικούς εξοπλισμούς, τη μετατροπή της χώρας σε ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο, ενεργειακό κόμβο και πρωτοστάτη του ReArm Europe, την αυστηροποίηση της στράτευσης, την όξυνση και την στρατιωτικοποίηση της καταστολής, το κυνήγι και τη διαρκή βαρβαρότητα απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες στα σύνορα και στους δρόμους. Και αυτά, παράλληλα, συνοδεύονται από απαξίωση και διάλυση των λαϊκών αναγκών όπως η Υγεία, η Παιδεία και οι Μεταφορές, από εντατικοποίηση της εργασίας και αντεργατικά νομοσχέδια που τσακίζουν τα εργασιακά μας δικαιώματα και μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε σφαγεία, από κρατική ανεπάρκεια που αφήνει αγροτικές περιοχές, χωριά και πόλεις έρμαια των φυσικών καταστροφών. Μεταρρυθμίσεις οι οποίες συνθέτουν το παζλ της πολεμικής οικονομίας -που υπηρετούν σύσσωμα τα κράτη-μέλη της ΕΕ- και θυσιάζουν τις λαϊκές ανάγκες, την εργατική μας δύναμη και την ίδια μας τη ζωή στον βωμό της πολεμικής προετοιμασίας και της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς συνοδεύεται από ένα ξέφρενο ράλι εξοπλισμών, το οποίο παρουσιάζεται ως δήθεν «εθνική αναγκαιότητα». Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό της Ελλάδας-Τουρκίας. Τα δύο αστικά κράτη, παρά την δήθεν ιστορία τους ως “αιώνιοι” εχθροί, συνεχίζουν να μεγαλώνουν από κοινού το νεκροταφείο του Αιγαίου στα πλαίσια συνεργασίας υπό την επίβλεψη της λυκοσυμμαχιας του ΝΑΤΟ. Εχθροί όταν πρέπει να μοιραστούν την “πίτα”, για τον αδιέξοδο εξοπλιστικό ανταγωνισμό τον οποίο πληρώνουν οι λαοί με τους φόρους τους αλλά και θα πληρώσουν με το αίμα τους όταν τους βάλουν να αλληλοσφαχτουν και σύμμαχοι όταν πρόκειται να οχυρωσουν τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να εφαρμόσουν τις αντιμεταναστευτικες πολιτικές της, ανάλογα με τις ανάγκες της για φθηνό, κάτω από την επισφάλεια, εργατικό δυναμικό στο εσωτερικό της. Οι εξοπλιστικοί ανταγωνισμοί δεν υπηρετούν τα συμφέροντα των λαών αλλά των αστικών τάξεων, των πολυεθνικών της ενέργειας και των πολεμικών βιομηχανιών που θησαυρίζουν από το αίμα των λαών.

Στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο συγκρούονται ανταγωνιστικά συμφέροντα κρατών, μονοπωλίων και ιμπεριαλιστικών μπλοκ. Οι λαοί της περιοχής βρίσκονται όλο και περισσότερο εγκλωβισμένοι ανάμεσα στη Σκύλλα του ιμπεριαλισμού και τη Χάρυβδη του εθνικισμού. Από τη μία, οι κυβερνήσεις τούς καλούν να στοιχηθούν πίσω από τις «εθνικές επιδιώξεις» των αστικών τάξεων· από την άλλη, οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τούς χρησιμοποιούν ως αναλώσιμους σε πολέμους και ανταγωνισμούς που δεν υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Η απάντηση δεν βρίσκεται στην επιλογή στρατοπέδου ανάμεσα σε ανταγωνιστικά μπλοκ, αλλά στην αυτοτελή πολιτική δράση της εργατικής τάξης, στην κοινή πάλη των λαών και στον προλεταριακό διεθνισμό. Στο πρόταγμα για ειρήνη ανάμεσα στους λαούς και πόλεμο στους δυνάστες τους.

Διέξοδος από τη βαρβαρότητα του πολέμου, του εθνικισμού και της εκμετάλλευσης, είναι η ταξική, διεθνιστική πάλη και ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας. Ο εχθρός βρίσκεται στην αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ και σε κάθε μηχανισμό που γεννά πολέμους, φτώχεια και προσφυγιά για τα κέρδη των λίγων. Μέσα από εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους και τη μαζικοποίηση των αντικαπιταλιστικών οργανώσεων να δυναμώσουμε τον αγώνα για το κλείσιμο όλων των ΝΑΤΟϊκών βάσεων και στρατηγείων, για να φύγει το ΝΑΤΟ από τη Θεσσαλονίκη και ολόκληρη τη χώρα, για την απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και την ακύρωση κάθε συμφωνίας με σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, για την οικοδόμηση ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος. Γιατί μόνο οι λαοί μπορούν να σώσουν τους λαούς, μόνο η οργανωμένη πάλη των εργαζομένων μπορεί να βάλει τέλος στους πολέμους τους και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία ειρήνης, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Μονόδρομος είναι ο λαϊκός ξεσηκωμός για έξοδο από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ! Ειδικά τώρα, που οι σειρήνες του πολέμου ηχούν όλο και πιο συχνά, όλο και πιο δυνατά, πρέπει να θυμηθεί ο λαός τα παλιά αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά του και να πατήσει στα πόδια του. Η «εθνική περηφάνια» των αστών, της κυβέρνησης και των κομμάτων του πολέμου και της εκμετάλλευσης είναι φέρετρα με “ξένες” σημαίες για τον λαό. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές όμως εμφανίζεται και η δυνατότητα ώστε ο λαός να παρέμβει στις εξελίξεις κόντρα στην «ευημερία», την σιγή νεκροταφείου και την ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο των αστών. Να δυναμώσει η ταξικη-αντιιμπεριαλιστική πάλη ενάντια σε αυτούς και το σύστημα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και εκμετάλλευσης.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΟΧΙ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ

ΛΑΕ ΧΤΥΠΑ ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ