Η συμφωνία «εκεχειρίας» των ΗΠΑ στον Λίβανο είναι κατοχή με άλλο όνομα

Η νέα συμφωνία «εκεχειρίας» που ανακοινώθηκε για τον Λίβανο από τις ΗΠΑ παρά την κυρίαρχη ιμπεριαλιστική αφήγηση, δεν είναι ούτε ειρήνη ούτε αποκλιμάκωση. Αντίθετα, είναι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των ιμπεριαλιστικών εκβιασμών που στήνουν οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους πάνω στα ερείπια των λαών της Μέσης Ανατολής. Είναι μια συμφωνία με το πιστόλι στον κρόταφο του λιβανέζικου λαού, την ώρα που η ισραηλινή πολεμική μηχανή συνεχίζει να βομβαρδίζει, να δολοφονεί και να καταλαμβάνει γη δημιουργώντας τετελεσμένα στην περιοχή. Αυτή άλλωστε είναι η «ασφάλεια» που ευαγγελίζονται οι ιμπεριαλιστές, μυρίζει θάνατο και κατοχή.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η γυμνή αλήθεια της επίθεσης στον Λίβανο. Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ εισβάλλει και οι ΗΠΑ μεσολαβούν για να νομιμοποιήσουν τα τετελεσμένα ενώ η λιβανέζικη κυβέρνηση σύρεται σε διαπραγματεύσεις κάτω από τους όρους των ισχυρών, και ο λαός καλείται να αποδεχτεί ως «ειρήνη» την απώλεια της γης του, τον αφοπλισμό της αντίστασης και τη μετατροπή του νότου του Λιβάνου σε ζώνη ελέγχου του εχθρού.

Αυτή είναι η «διεθνής νομιμότητα» τους. Την ώρα που νομιμοποιείται η εισβολή και οι δολοφόνοι παρουσιάζονται ως απελευθερωτές, ο λαός που αντιστέκεται καλείται να παραδώσει τα όπλα, να εγκαταλείψει τις θέσεις του, να αποδεχτεί την παρουσία του στρατού κατοχής ως φυσικό φαινόμενο. Έτσι, ο λαός καλείται «παράγοντας αποσταθεροποίησης» και ο θύτης «εγγυητής ασφάλειας».

Η «ειρήνη» των ΗΠΑ γράφεται με βόμβες και κατοχή, με τον αφοπλισμό της αντίστασης να είναι ο διακαής πόθος Ισραήλ και ΗΠΑ.

Αν και η συμφωνία παρουσιάζεται ως βήμα προς την κατάπαυση του πυρός, οι όροι της αποκαλύπτουν το πραγματικό της περιεχόμενο. Η παύση των εχθροπραξιών δεν συνδέεται πρώτα και κύρια με την αποχώρηση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ από τον νότιο Λίβανο. Δεν απαιτείται από το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνο να σταματήσει την κατοχή, τους βομβαρδισμούς, τις επιδρομές, τις δολοφονίες υγειονομικών, διασωστών, στρατιωτών και αμάχων. Αντίθετα, η προϋπόθεση τίθεται στην πλευρά της λιβανέζικης αντίστασης για να αποχωρήσει από τον τόπο της και να αφοπλιστεί.

Η λογική είναι παλιά και δοκιμασμένη. Ο ιμπεριαλισμός πρώτα δημιουργεί τετελεσμένα με τη στρατιωτική ισχύ και ύστερα τα ντύνει με τη γλώσσα της διπλωματίας. Πρώτα βομβαρδίζει, καταλαμβάνει, εκτοπίζει. Έπειτα καλεί τους λαούς να «συζητήσουν υπεύθυνα». Πρώτα στηρίζει τον εισβολέα, μετά εμφανίζεται ως διαμεσολαβητής. Πρώτα εξοπλίζει το Ισραήλ, μετά μιλά για σταθερότητα.

Αυτός είναι ο ρόλος των φονιάδων των λαών, ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Είναι ο βασικός πολιτικός, στρατιωτικός και οικονομικός σπόνσορας του Ισραήλ. Είναι η δύναμη που κρατά ανοιχτό το πεδίο για τη σιωνιστική επιθετικότητα από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη μέχρι τον Λίβανο, τη Συρία και το Ιράν. Η Ουάσιγκτον δεν παρεμβαίνει για να σταματήσει τον πόλεμο. Παρεμβαίνει για να καθορίσει με ποιους όρους θα συνεχιστεί η κυριαρχία της.

Γι’ αυτό και η συμφωνία για τον Λίβανο δεν μπορεί να διαβαστεί απομονωμένα. Εντάσσεται στο ευρύτερο σχέδιο αναδιάταξης της Μέσης Ανατολής στα μέτρα του αμερικανοϊσραηλινού άξονα. Ο πραγματικός στόχος είναι να τσακιστεί κάθε δύναμη που εμποδίζει την πλήρη επιβολή της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων στην περιοχή. Να απομονωθεί το Ιράν. Να αποδυναμωθεί η Χεζμπολάχ. Να παγιωθεί η γενοκτονία στην Παλαιστίνη ως «νέα κανονικότητα». Να μετατραπούν οι λαοί σε υποτελείς πληθυσμούς κάτω από τη μπότα των βάσεων, των πολυεθνικών, των ενεργειακών δρόμων και των στρατιωτικών συμμαχιών.

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της συμφωνίας είναι η επαναφορά του στόχου για διάλυση των «μη κρατικών ένοπλων ομάδων». Πίσω από αυτή τη φράση βρίσκεται ο πάγιος πόθος του Ισραήλ και των ΗΠΑ που είναι να αφοπλιστεί η λιβανέζικη αντίσταση, να μείνει ο νότιος Λίβανος ανοχύρωτος απέναντι στην ισραηλινή επιθετικότητα, να μπορεί το σιωνιστικό κράτος να εισβάλλει, να βομβαρδίζει και να εκβιάζει χωρίς ουσιαστικό κόστος.

Οι λεγόμενες «πιλοτικές ζώνες» στον νότιο Λίβανο είναι ουσιαστικά, μηχανισμός πολιτικού και στρατιωτικού ελέγχου. Είναι η προσπάθεια να κοπεί ο λαός από τις οργανωμένες μορφές αντίστασης, να επιβληθεί κρατικός έλεγχος στα μέτρα των ΗΠΑ, να μετατραπεί ο λιβανέζικος στρατός σε εργαλείο εφαρμογής ενός σχεδίου που σχεδιάστηκε στην Ουάσιγκτον και εξυπηρετεί το Τελ Αβίβ.

Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στα Βαλκάνια. Οι ιμπεριαλιστές βαφτίζουν την κατοχή «μετάβαση», τη διάλυση κρατών «σταθεροποίηση», την επιτήρηση «ειρηνευτική διαδικασία», την επιβολή προτεκτοράτων «διεθνή βοήθεια». Στην πραγματικότητα, οι λαοί καλούνται να αποδεχτούν την κυριαρχία τους ως αναπόφευκτη.

Η προσπάθεια των ΗΠΑ να διαχωρίσουν τις συνομιλίες για τον Λίβανο από την αντιπαράθεση με το Ιράν δεν είναι τυχαία. Θέλουν να τεμαχίσουν το πεδίο της σύγκρουσης, να απομονώσουν κάθε μέτωπο, να διαπραγματευτούν ξεχωριστά με τον καθένα, να επιβάλουν μερικές ήττες που αθροιστικά θα διαμορφώσουν συνολικό συσχετισμό υπέρ τους.

Ούτε η ΕΕ είναι αμέτοχη. Πίσω από τις δηλώσεις περί «ανησυχίας» και «αυτοσυγκράτησης», στηρίζει πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά τον ίδιο μηχανισμό. Η Ευρώπη των μονοπωλίων δεν είναι δύναμη ειρήνης. Είναι ιμπεριαλιστικός πόλος που θέλει μερίδιο από τη λεία, από τις αγορές, από την ανοικοδόμηση πάνω στα συντρίμμια, από τους δρόμους της ενέργειας, από τη στρατιωτικοποίηση της ηπείρου.

Και το ελληνικό κράτος δεν βρίσκεται έξω από αυτή την αλυσίδα. Με τις βάσεις, τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη, τη Θεσσαλονίκη, τις συμφωνίες με το Ισραήλ, τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, η ελληνική αστική τάξη δένει όλο και πιο βαθιά τον λαό στους πολεμικούς σχεδιασμούς. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό, η πολεμική οικονομία μεταφράζεται σε ακρίβεια, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση της Υγείας και της Παιδείας, καταστολή, εργασιακή εξόντωση, ρατσισμό και στρατιωτικοποίηση.

Ο πόλεμος έξω και η ταξική επίθεση μέσα είναι οι δύο όψεις της ίδιας πολιτικής. Τα δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς λείπουν από τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τους μισθούς, τις συντάξεις, τις λαϊκές ανάγκες. Οι βάσεις που «αναβαθμίζουν τη χώρα» την μετατρέπουν σε στόχο και τον λαό σε συνένοχο εγκλημάτων. Η συμμαχία με το Ισραήλ δεν είναι «διπλωματικό πλεονέκτημα». Είναι συνενοχή με ένα κράτος κατοχής και απαρτχάιντ.

Καμία αυταπάτη για την ειρήνη των ιμπεριαλιστών

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις συμφωνίες που υπογράφονται υπό την απειλή των βομβών. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τον Τραμπ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ ή τους «ειρηνοποιούς» που γεμίζουν τον κόσμο βάσεις του θανάτου και νεκροταφεία. Η ειρήνη τους βρωμάει φτώχεια, εκμετάλλευση και θάνατο, με τον λαό υποταγμένο. Είναι η «σταθερότητα» των αγορών πάνω στην αστάθεια της ζωής των φτωχών. Σημαίνει να πλουτίζουν οι πλούσιοι όσο οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι.

Η δική μας ειρήνη δεν έχει καμία σχέση με αυτήν. Η ειρήνη των λαών περνάει μέσα από την πάλη ενάντια στην κατοχή, τον ιμπεριαλισμό, τον σιωνισμό, τις αστικές τάξεις που υπηρετούν τους πολεμικούς σχεδιασμούς. Περνάει μέσα από την οργάνωση της εργατικής τάξης, τη διεθνιστική αλληλεγγύη, την αντιπολεμική/αντιπολεμική δράση, το μπλοκάρισμα της πολεμικής μηχανής, την πάλη για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ, το κλείσιμο των βάσεων, τη ρήξη με το κράτος του Ισραήλ.

Στεκόμαστε με τον λιβανέζικο λαό απέναντι στην ισραηλινή κατοχή. Στεκόμαστε με τον παλαιστινιακό λαό απέναντι στη γενοκτονία και το απαρτχάιντ. Στεκόμαστε με όλους τους λαούς που βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού, γνωρίζοντας καλά ποιος είναι ο κύριος εχθρός για τους λαούς της περιοχής και για τον δικό μας λαό μέσα ή έξω από τα σύνορα.

Η συμφωνία στον Λίβανο δεν φέρνει ειρήνη. Φέρνει νομιμοποίηση της κατοχής. Φέρνει αφοπλισμό της αντίστασης. Φέρνει νέους εκβιασμούς. Φέρνει βαθύτερη εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε έναν λαό που έχει ματώσει ξανά και ξανά από τις επεμβάσεις τους.

Καμία στήριξη στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.

Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου.

Έξω ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ από τη Μέση Ανατολή.

Έξω το Ισραήλ από τον Λίβανο.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.