Ισραήλ και ΗΠΑ φουντώνουν τον πόλεμο, από τον Λίβανο ως το Ιράν, ενώ η γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται

Το κράτος-τρομοκράτης του Ισραήλ και οι ΗΠΑ φουντώνουν ξανά τον πόλεμο, από τον Λίβανο ως το Ιράν, ενώ συνεχίζεται κανονικά η γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Έτσι, το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνος συνεχίζει να κάνει αυτό για το οποίο συγκροτήθηκε και στηρίζεται από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Από τον νότιο Λίβανο μέχρι τη Γάζα, από τη Δυτική Όχθη μέχρι την Ιερουσαλήμ, η σιωνιστική πολεμική μηχανή επιβάλλει με φωτιά και σίδερο την κυριαρχία της.

Λειτουργεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή. Ως ένοπλος τοποτηρητής των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων σε μια περιοχή όπου οι λαοί πληρώνουν με αίμα τον επεκτατισμό της ευρωατλαντικής συμμαχίας και του Ισραήλ για δρόμους ενέργειας, νέες αγορές, σφαίρες επιρροής και γεωστρατηγικό έλεγχο.

Οι τελευταίες εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώριο για αυταπάτες. Το Ισραήλ προωθείται βαθύτερα στον Λίβανο, οι ΗΠΑ χτυπούν ιρανικούς στόχους, η Τεχεράνη απαντά σε αμερικανικές βάσεις, ενώ στην Παλαιστίνη οι δολοφονίες, οι βομβαρδισμοί, οι αποκλεισμοί και η κατοχή συνεχίζονται σαν «κανονικότητα». Αυτή είναι η ειρήνη τους. Μια ειρήνη με βόμβες, τείχη, βάσεις, κατοχή και δολοφονίες για τους φτωχούς, την ίδια ώρα που οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

Νέες Επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο και εντολή του Νετανιάχου για περαιτέρω εισβολή

Η νέα ισραηλινή προώθηση στον νότιο Λίβανο αποτελεί περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου. Δεν πρόκειται για «περιορισμένη επιχείρηση», ούτε για κάποια προσωρινή στρατιωτική κίνηση. Πρόκειται για νέα φάση κατοχής. Για προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων πάνω σε έναν λαό που γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει ισραηλινή μπότα.

Μετά την κατάληψη του Μποφόρ, ο Νετανιάχου έδωσε εντολή για ακόμα βαθύτερη διείσδυση στο λιβανικό έδαφος. Ο ισραηλινός στρατός περνά ποτάμια, καταλαμβάνει υψώματα, σηκώνει σημαίες πάνω σε ξένη γη, βομβαρδίζει χωριά και πόλεις, εκδίδει διαταγές εκκένωσης και μιλά για «έλεγχο περιοχών». Δηλαδή για κατοχή.

Οι επιθέσεις σε περιοχές του νότιου Λιβάνου, οι διαταγές αναγκαστικής μετακίνησης κατοίκων, τα χτυπήματα με drones και αεροπορία, οι νεκροί και οι τραυματίες, η επέκταση των επιχειρήσεων πέρα από προηγούμενες γραμμές, αποτυπώνουν καθαρά την πραγματική στόχευση. Το Ισραήλ δεν επιδιώκει απλώς ένα στρατιωτικό πλήγμα στη Χεζμπολάχ. Θέλει να αναδιαμορφώσει ολόκληρο τον νότο του Λιβάνου. Να τον μετατρέψει σε στρατιωτική ζώνη, σε χώρο διαρκούς επιτήρησης, σε νεκρή γη ανάμεσα στους λαούς και στα σύνορα του κράτους-κατακτητή.Το ίδιο έργο παίζεται ξανά. Όπως κάθε κατακτητής, έτσι και το Ισραήλ παρουσιάζει την επέκταση ως άμυνα. Όπως κάθε ιμπεριαλιστικός μηχανισμός, βαφτίζει τις εισβολές «αναγκαία μέτρα».

Στον Λίβανο, το Ισραήλ χτυπά την κοινωνική βάση της αντίστασης. Χτυπά χωριά, υποδομές, δρόμους, σπίτια, ανθρώπους που ζουν κάτω από τον διαρκή εκβιασμό της εκκένωσης και του βομβαρδισμού. Θέλει να μετατρέψει τον νότο σε buffer zone του σιωνισμού, σε χώρο χωρίς λαό, χωρίς μνήμη, χωρίς αντίσταση.

Αυτό είναι το νόημα των «ζωνών ασφαλείας». Ασφάλεια για τον κατακτητή και πλούτη για το κεφάλαιο. Ανασφάλεια, προσφυγιά και θάνατος για τους λαούς.

Νέες επιθέσεις των ΗΠΑ στο Ιράν

Υπό αυτό το πρίσμα, η επίθεση στον Λίβανο δεν εκτυλίσσεται σε κενό. Συνδέεται με την ευρύτερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, όπου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιχειρούν να επιβάλουν τους όρους τους απέναντι στο Ιράν και στους περιφερειακούς τους ανταγωνιστές.

Οι τελευταίες αμερικανικές επιθέσεις σε ιρανικούς στόχους, σε σημεία ραντάρ και ελέγχου drones, και η ιρανική απάντηση σε βάση που χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ, δείχνουν ότι η λεγόμενη «αποκλιμάκωση» είναι ένα φύλλο συκής. Την ίδια ώρα που γίνονται παζάρια, ανταλλάσσονται μηνύματα και συζητιούνται μνημόνια, οι πύραυλοι συνεχίζουν να πέφτουν. Οι ΗΠΑ χτυπούν και διαπραγματεύονταιΤο Ισραήλ εισβάλλει και μιλά για ασφάλεια.

Αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο ιμπεριαλισμός. Οι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται έξω από τον πόλεμο. Γίνονται μέσα στον πόλεμο. Πάνω στα συντρίμμια, πάνω στους συσχετισμούς που δημιουργούν τα αεροπλάνα, οι βάσεις, οι στόλοι, οι κυρώσεις και οι απειλές.

Η ΕΕ, από κοντά, ζητά «αυτοσυγκράτηση» ενώ στέκεται στο πλευρό του θύτη. Οι ΗΠΑ εμφανίζονται ως εγγυητές της σταθερότητας, ενώ είναι ο βασικός οργανωτής της αποσταθεροποίησης. Το Ισραήλ μιλά για ασφάλεια, ενώ εισβάλλει σε γειτονικές χώρες, βομβαρδίζει λαούς και συνεχίζει τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο γιατί αποτελεί εμπόδιο στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς και στην πλήρη επιβολή της σιωνιστικής-αμερικανικής αρχιτεκτονικής στη Μέση Ανατολή.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τα παζάρια των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Έχουν όμως κάθε συμφέρον να σταθούν ενάντια στις εισβολές, στις κατοχές, στις κυρώσεις, στους αποκλεισμούς και στους πολέμους που πληρώνουν πάντα οι ίδιοι. Έχουν κάθε συμφέρον να συγκρουστούν με τον ιμπεριαλισμό και τις αστικές τάξεις, ντόπιες και ξένες, για να γίνουν αφέντες στον τόπο τους.

Δίπλα στο Ισραήλ στέκονται οι γνωστοί συνένοχοι. Οι ΗΠΑ, που εξοπλίζουν, χρηματοδοτούν και καλύπτουν πολιτικά τη σιωνιστική πολεμική μηχανή. Η ΕΕ, που μιλά για «αυτοσυγκράτηση» ενώ αναγνωρίζει ξανά και ξανά το δικαίωμα του θύτη να συνεχίζει. Το ΝΑΤΟ, που αντιμετωπίζει τη Μέση Ανατολή σαν στρατιωτικό χάρτη και τους λαούς της σαν αναλώσιμους πληθυσμούς.

Συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς η Γενοκτονία στην Παλαιστίνη

Στην Παλαιστίνη, η βαρβαρότητα δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Στη Γάζα συνεχίζονται οι γενοκτονικές επιθέσεις, αποκλεισμού και καταστροφής. Η Δυτική Όχθη στραγγαλίζεται από εφόδους, συλλήψεις, δολοφονίες, εποικιστική τρομοκρατία και στρατιωτικό έλεγχο. Η Ιερουσαλήμ μετατρέπεται καθημερινά σε χώρο εκτοπισμού, απαγορεύσεων και ταπείνωσης.

Οι τελευταίες επιθέσεις στη Γάζα, οι νεκροί από ισραηλινά χτυπήματα σε προσφυγικούς καταυλισμούς και χώρους όπου συγκεντρώνονται άμαχοι, οι συνεχιζόμενες εισβολές στη Δυτική Όχθη, οι συλλήψεις, οι κατεδαφίσεις και η τρομοκρατία των εποίκων συνθέτουν την καθημερινή εικόνα της κατοχής. Δεν υπάρχει «παύση». Δεν υπάρχει «ομαλότητα». Υπάρχει ένας μόνιμος μηχανισμός πολέμου εναντίον ενός ολόκληρου λαού.

Το Ισραήλ δεν πολεμά «την τρομοκρατία». Πολεμά έναν λαό. Πολεμά το δικαίωμα των Παλαιστινίων να υπάρχουν στη γη τους. Πολεμά τη μνήμη τους, τα σπίτια τους, τα νεκροταφεία τους, τα νοσοκομεία τους, τα σχολεία τους, τα σύμβολά τους. Πολεμά κυρίως όμως την ίδια την ιδέα, που λαμβάνει άμεσα υλικά χαρακτηριστικά, ότι ένας καταπιεσμένος λαός μπορεί να αντισταθεί.

Από το 1948 μέχρι σήμερα, η σιωνιστική αποικιοκρατία οικοδομείται πάνω στην αρπαγή γης και στον ξεριζωμό. Δεν πρόκειται για «σύγκρουση δύο ίσων πλευρών». Από τη μία υπάρχει ένα κράτος κατοχής, οπλισμένο από τον ιμπεριαλισμό, με στρατό, αεροπορία, φυλακές, τείχη, τεχνολογία επιτήρησης και διεθνή ασυλία. Από την άλλη ένας λαός που παλεύει να αναπνεύσει.

Γι’ αυτό και κάθε ίση απόσταση είναι συνενοχή. Κάθε «ναι μεν αλλά» απέναντι στη σφαγή είναι πολιτική κάλυψη στον θύτη. Κάθε επίκληση της «ασφάλειας του Ισραήλ» χωρίς αναφορά στην κατοχή είναι ξέπλυμα του απαρτχάιντ.

Η Παλαιστίνη δεν είναι μια μακρινή ανθρωπιστική τραγωδία. Είναι τομή της εποχής μας. Είναι το σημείο όπου αποκαλύπτεται γυμνή η βία του ιμπεριαλισμού. Είναι το σημείο όπου η υποκρισία της Δύσης, τα περί «δικαιωμάτων» και «διεθνούς δικαίου», συντρίβονται κάτω από τις βόμβες που η ίδια χρηματοδοτεί, καλύπτει και νομιμοποιεί.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα δολοφονήθηκε ο Ιμάντ Χαρούν Μαχμούντ Αστίεχ. 26 χρονών. Παλαιστίνιος. Οικοδόμος. Η είδηση είναι από μόνη της μια συμπύκνωση όλης της κατοχής. Ένας Παλαιστίνιος εργάτης προσπάθησε να περάσει στην Ιερουσαλήμ, σκαρφαλώνοντας το τείχος που έχει υψώσει το Ισραήλ στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Ήθελε να πάει για δουλειά. Να κατευθυνθεί, μαζί με άλλους, προς το Τελ Αβίβ. Να αναζητήσει ένα μεροκάματο. Να πουλήσει την εργατική του δύναμη για να ζήσει.

Η δολοφονία του συμπυκνώνει όλη τη βαρβαρότητα της κατοχής. Τα τείχη του απαρτχάιντ, οι άδειες εργασίας, τα στρατιωτικά περάσματα, οι απαγορεύσεις, οι έλεγχοι, οι σφαίρες. Ένας ολόκληρος μηχανισμός φτιαγμένος για να κρατά έναν λαό φυλακισμένο και φτηνό. Να του στερεί τη γη, την ελευθερία, την εργασία, την αξιοπρέπεια. Και όταν ο εργάτης προσπαθεί να περάσει το τείχος της πείνας, να τον εκτελεί.

Αυτή είναι η ταξική ουσία της κατοχής. Δεν είναι μόνο εθνική καταπίεση. Είναι και ωμή ταξική βία. Ο Παλαιστίνιος εργάτης γίνεται φτηνό, ελεγχόμενο, αναλώσιμο σώμα. Χρήσιμος όταν δουλεύει κάτω από τους όρους του κατακτητή. Θανάσιμος όταν κινείται έξω από αυτούς.

Ο νεκρός Ιμάντ δεν είναι «παράπλευρη απώλεια». Είναι η αλήθεια του σιωνιστικού καθεστώτος. Είναι η εικόνα ενός συστήματος που υψώνει τείχη για να προστατεύσει την κερδοφορία και την κατοχή του, και μετά πυροβολεί όσους προσπαθούν να τα περάσουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Από τον Λίβανο μέχρι την Παλαιστίνη, από το Ιράν μέχρι τις αμερικανικές βάσεις και τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς, η απάντηση βρίσκεται στη διεθνιστική αλληλεγγύη, στην αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική πάλη, στο μπλοκάρισμα κάθε συνεργασίας με τη σιωνιστική πολεμική μηχανή. Καμία στήριξη στο κράτος-δολοφόνο. Καμία συνεργασία με ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ. Καμία συμμετοχή στους πολεμικούς σχεδιασμούς τους. Με τους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου. Με τους λαούς που αντιστέκονται. Με την πλευρά της ιστορίας που δεν γράφεται από τους στρατούς κατοχής, αλλά από όσους σηκώνουν κεφάλι απέναντί τους.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Έξω το Ισραήλ από τον Λίβανο.

Νίκη στους λαούς που παλεύουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό