Κείμενο – κάλεσμα για την 6η Δεκέμβρη – Όλοι και όλες στους δρόμους!

17 χρόνια μετά την δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08

Όσα χρόνια και αν περάσουν, η 6η Δεκέμβρη είναι και θα μείνει χαραγμένη στη λαϊκή μνήμη ως μία ημέρα απόδοσης φόρου τιμής στον αναρχικό μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο, ως μία ημέρα που πυροδότησε την λαϊκή οργή απέναντι στην αδικία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στα διαρκή εγκλήματα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Υπό το πρίσμα του «ιστορικού χρόνου» τα 17 χρόνια που μας χωρίζουν από εκείνη την μεγαλειώδη εξέγερση του 2008 είναι πραγματικά ελάχιστα. Όμως, ενώ ο ποσοτικός χρόνος μιας 17ετίας είναι ιστορικά ανεπαίσθητος, ο ποιοτικός ολοένα και μετατρέπει τα όσα συνέβησαν εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη σε γεγονότα μιας άλλης, μακρινής εποχής.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε την κορυφαία, αλλά ταυτόχρονα και την έσχατη έκφραση της κοινωνικής/ταξικής σύγκρουσης στην μεταπολιτευτική εποχή όπως την γνωρίσαμε. Με μπροστάρισσα τη νεολαία και τα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της εργατικής τάξης γρήγορα πήρε πανελλαδικό χαρακτήρα και αγκαλιάστηκε από τις εργαζόμενες μάζες και τον λαό.

Εκείνες τις μέρες ο λαός μας έζησε να θρυμματίζεται η «κοινωνική ειρήνη» σε όλη την επικράτεια από τις διαδηλώσεις, τις συγκρούσεις και τις καταλήψεις, και να αμφισβητεί στην πράξη το μονοπώλιο βίας του αστικού κράτους επιστρέφοντας ένα μέρος της αντιβίας που του αναλογεί, στοχεύοντας κρατικούς και καπιταλιστικους στόχους. Απάντησε στην κρατική βία και την ταξική υποτίμηση που συνόδευαν την τότε υφέρπουσα οικονομική κρίση και τα συμφέροντα των αστών, δίχως όμως να καταφέρει να μετατρέψει τον μαχητικό αυθορμητισμό σε συνειδητή οργάνωση ενάντια στα αστικά συμφέροντα. Ο κρότος του Δεκέμβρη, πέρα από αυτά, προετοίμασε το έδαφος για τους επόμενους ξεσηκωμούς του λαού και άνοιξε έναν νέο ιστορικο κύκλο, που ξεκίνησε περίπου έναν χρόνο αργότερα, με την παταγώδη κατάρρευση του ύστερου μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου του «εκσυγχρονισμού» και της «ευδαιμονίας», με την υπογραφή του 1ου μνημονίου το 2010.

Και είναι ακριβώς αυτή η αδιάρρηκτη ιστορική σχέση, η οποία ανάμεσα σε πολλά ακόμα, μετατρέπει τη συλλογική μνήμη σε όπλο. Η εμβάθυνση και η κατανόηση του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο συνέβη ο Δεκέμβρης, τα όσα προηγήθηκαν και τα όσα ακολούθησαν μέσα στους συγκεκριμένους συσχετισμούς εκείνης της περιόδου, αποτελούν προϋπόθεση για την υπεράσπιση της εξέγερσης, όχι απλά ως ένα συλλογικά «εσωτερικευμένο βίωμα», αλλά ως ιστορικό κεκτημένο των κοινωνικών/ ταξικών δυνάμεων αντίστασης, το οποίο μπορούμε να το μετατρέψουμε σε εργαλείο για τη συνέχιση και αναβάθμιση του ταξικού πολέμου.

Όμως, ταυτόχρονα με την κατανόηση του Δεκέμβρη στην ιστορική -άρα και πραγματική- του διάσταση ως γεγονός, η υπεράσπιση της μνήμης αφορά και την θεμελιώδη υποχρέωση των επαναστατικών κινημάτων να εξιστορούν, να ανιχνεύουν και να απολογίζουν την ιστορία τους, για την επίτευξη της πολιτικής σφυρηλάτησης και συγκρότησης τους μέσα από το ιστορικό φορτίο των γεγονότων που τα διαμόρφωσαν.

Μπορεί να έχουν περάσει 17 χρόνια από τον Δεκέμβρη του ’08, όμως οι συνθήκες φτωχοποίησης για τον λαό και το επίπεδο της καταστολής έχουν οξυνθεί σε δραματικό βαθμό.

Τότε ήταν η συγκάλυψη του Κορκονέα, σήμερα είναι η υστερία των «τρομο-σεναρίων» και η λάσπη ενάντια στον Κυριάκο Ξυμητήρη και τους υπόλοιπους προφυλακισμένους συντρόφους της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, ώστε οι έφοδοι, οι παρακολουθήσεις και οι συλλήψεις να εμφανίζονται ως «δικαιολογημένες».

Η υπόθεση του Βασίλειου Μάγγου, ο οποίος έχασε τη ζωή του έπειτα από τον άγριο ξυλοδαρμό και τον βασανισμό του από αστυνομικές δυνάμεις, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς μπορεί να λειτουργήσει η κρατική καταστολή. Στην προκειμένη περίπτωση, η αστυνομία εμφανίστηκε να ενεργεί ως εκτελεστικό όργανο των επιλογών του αστικού κράτους και της τοπικής εξουσίας, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο που θύμιζε «security» της εταιρείας ΑΓΕΤ-Lafarge.

Οι εν ψυχρώ δολοφονίες Ρομά, οι οποίοι ως μέρος των πιο υποβαθμισμένων και περιθωριοποιημένων λαϊκών στρωμάτων, βιώνουν συστηματική απαξίωση, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η αστυνομική αυθαιρεσία «νομιμοποιείται» κοινωνικά και θεσμικά. Αντίστοιχα, οι βασανισμοί που οδηγούν σε θάνατο μέσα σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και τα pushbacks στα σύνορα της «Ευρώπης-φρούριο», συνιστούν μορφές κρατικής βίας που εφαρμόζονται ακριβώς επειδή οι πληττόμενες ομάδες θεωρούνται ταξικά, κοινωνικά και πολιτισμικά κατώτερες. Όλες αυτές οι πρακτικές δεν αποτελούν τυχαία περιστατικά, αλλά κομμάτια μιας ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής που στοχεύει στη διαχείριση και πειθάρχηση του ταξικά χαμηλού και πολλαπλά καταπιεσμένου αυτού κομματιού της κοινωνίας προς όφελος ντόπιων και παγκόσμιων αστικών συμφερόντων.

Παράλληλα, η κατάργηση του ασύλου, οι εκκενώσεις στεκιών στα πανεπιστήμια, η καταδίκη σε 14 μήνες φυλάκιση του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ., που έγραφε συνθήματα ενάντια στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, η ψήφιση του νόμου για τα πειθαρχικά και, συνάμα, η δημιουργία πειθαρχικών συμβουλίων με σκοπό την καταγγελία «παράνομων» δράσεων και κινητοποιήσεων εντός του πανεπιστημίου, έχουν ως στόχο την ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στα ΑΕΙ και την περιφρούρηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, με στόχο τη δημιουργία ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου, ενταγμένου πλήρως στις ανάγκες της αγοράς.

Οι βίαιες επιθέσεις της αστυνομίας σε διαδηλώσεις, ο ασφυκτικός κλοιός που δημιουργείται από τα ΜΑΤ στα μπλοκ, οι εκατοντάδες συλλήψεις, όπως αυτές των 112 στην περσινή πορεία της 6ης Δεκέμβρη, συνθέτουν μια όλο και πιο επιθετική στρατηγική καταστολής. Την ίδια στιγμή, οι αντισυνδικαλιστικοί νόμοι που επιχειρούν να φακελώσουν τα σωματεία, η ποινικοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης και οι επανειλημμένες απόπειρες ουσιαστικής απαγόρευσης απεργιών, σε συνδυασμό με τον νέο Ποινικό Κώδικα του 2024, ολοκληρώνουν ένα «άρτιο» θεσμικό πλαίσιο που ενισχύει την κρατική αυθαιρεσία. Όλα τα παραπάνω συγκροτούν ένα περιβάλλον όπου η καταστολή δεν αποτελεί απλώς περιστασιακή επιλογή, αλλά μέρος μιας συνολικότερης πολιτικής που εντείνεται κάθε φορά που προωθούνται αντιλαϊκά μέτρα. Πρόκειται για έναν συνδυασμό νομοθετικών, επιχειρησιακών και επικοινωνιακών πρακτικών, που στοχεύει να αποθαρρύνει τους λαϊκούς αγώνες και να περιορίσει την κοινωνική αντίσταση πριν ακόμη αυτή εκδηλωθεί.

Η καταστολή, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ξέχωρα από την αστική ατζέντα και επίθεση των τελευταίων 15 και πλέον χρόνων στη νεολαία, την εργατική τάξη και τον λαό. Υπάρχει μία διαλεκτική σχέση μεταξύ της φτωχοποίησης και της αφαίμαξης του λαού, με τον τρόπο που η αστική εξουσία επιβάλλει, δια της βίας και της τρομοκρατίας, τις πολιτικές που την υπηρετούν. Και αν η κρίση και η –πάση θυσία– υπεράσπιση των μνημονιακών πολιτικών της προηγούμενης δεκαετίας κορύφωσαν την αστυνομική βία και το ξεχείλωμα των τρομονόμων, έτσι ώστε να καμφθούν οι ταξικοί και λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν, σήμερα γίνονται στο όνομα της «ανάπτυξης», με την καταστολή να συνεχίζει να οξύνεται με αμείωτη ένταση.

Ανάπτυξη, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, σημαίνει βελτίωση της κερδοφορίας των καπιταλιστών, που για εμάς μεταφράζεται σε ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, σε αυξήσεις των ενοικίων, σε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, σε ιδιωτικοποιήσεις, σε υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, αλλά και μιας σειράς υποδομών και υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας. Η καπιταλιστική ανάπτυξη μεταφράζεται σε χαμηλούς μισθούς και πλημμελή μέτρα ασφαλείας που στέλνουν δεκάδες εργάτριες και εργάτες κάθε χρόνο στον τάφο ή στα νοσοκομεία, ξεχειλωμένα ωράρια και εντατικοποίηση της εργασίας μας, πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και εργασιακή επισφάλεια για την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, καθώς και αυξημένα όρια συνταξιοδότησης.

Από την πολιτική της αντιεξέγερσης και το πλέον αδιαμφισβήτητο μονοπώλιο της κρατικής βίας, έως τις εργοδοτικές και τις μαζικές δολοφονίες που προκύπτουν από την επιλεκτική κρατική αδιαφορία ή ανεπάρκεια, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα Τέμπη και την Πύλο, η εποχή που ζούμε καθορίζεται από τη συνολική επίθεση του κεφαλαίου στην τάξη μας και στη νεολαία της. Μια επίθεση που δεν είναι αποκομμένη από τη γενικότερη πολιτική του ελληνικού κράτους και του κεφαλαίου, την ώρα που αυτά οργιάζουν, σε πλήρη σύμπλευση με την ιμπεριαλιστική στρατηγική ΗΠΑ–ΝΑΤΟ και ΕΕ. Η πολεμοκάπηλη αυτή στρατηγική σφιχτά δεμένη με τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια, καθώς και η καπιταλιστική ηγεμονία, αποτελούν τις αιτίες της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και των λαών όλου του κόσμου.

Η στρατηγική που επιδιώκει τη μετατροπή της χώρας σε κομβικό σταυροδρόμι ανεφοδιασμού του ΝΑΤΟ και σε ενεργό παράγοντα στον πόλεμο στην Ουκρανία, συνοδεύεται από μια ευρύτερη προετοιμασία για πολεμική σύρραξη, με τρανταχτό παράδειγμα το πρόγραμμα Rearm Europe, που απαιτεί 800 δισ. για τη λειτουργία του, δαπάνες που θα φορτωθούν στις πλάτες του λαού. Αυτοί που μας τραβάνε σε πολέμους και συμμετέχουν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού για τα δικά τους συμφέροντα, αυτοί που οπλίζουν το όπλο της κρατικής βαρβαρότητας όταν στοχεύει την τάξη μας, είναι ο εχθρός και βρίσκεται μέσα στην ίδια μας τη χώρα, μέσα στο ΝΑΤΟ, μέσα στην ΕΕ.

Διδασκόμενοι από την 6η ΔΕΚΕΜΒΡΗ… ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ

Αν λοιπόν, η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε για το αντίπαλο ταξικό στρατόπεδο το σχέδιο επί χάρτου για την «στρατηγική της αντιεξέγερσης», το ίδιο οφείλει να γίνει και για το δικό μας στρατόπεδο και την δική μας επαναστατική στρατηγική. Γιατί κίνημα χωρίς μνήμη είναι κίνημα χωρίς προοπτική, γιατί ο Δεκέμβρης δεν είναι μια μακρινή ενατένηση του παρελθόντος, ούτε μια ανεκπλήρωτη ευχή του μέλλοντος. Είναι η ζωντανή μας ιστορία, είναι η πρόκληση του παρόντος και του μέλλοντος, είναι η παρακαταθήκη για τις εξεγέρσεις που ήδη κυοφορεί η εποχή μας, τις εξεγέρσεις που μπορούν να ξεσπάσουν και θα ξεσπάσουν.

Κόντρα στα δεινά που φορτώνει ο καπιταλισμός στις πλάτες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η απάντηση που δόθηκε με μία συγκεκριμένη μορφή τον Δεκέμβρη, συνεχίζει να δίνεται από τις απεργίες και τους ξεσηκωμούς, όπως αυτές για τη δολοφονία των Τεμπών, από τους αγώνες των εργαζομένων σε μια σειρά από κλάδους, μεταξύ αυτών στη δημόσια υγεία και εκπαίδευση, από τις κινήσεις ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, από την μοριακή δουλειά και οργάνωση στους χώρους εργασίας και φοίτησης, με σκοπό την μαζικοποίηση και την ταξική κατεύθυνση των συλλογικών φορέων, αλλά και στις γειτονιές μας στα πλαίσια συλλογικοποίησης των αναγκών μας.

Μόνο μέσα από την οργανωμένη ταξική πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, το κράτος του και τους ένστολους δολοφόνους τους, μέσω της ταξικής οργάνωσης και της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας, οι αγώνες της τάξης μας θα καταστούν νικηφόροι.

ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΩΝ!

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ – Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

Αθήνα | στηρίζουμε την πορεία στις 18.00 στα Προπύλαια

Θεσσαλονίκη | 18.00 Καμάρα

Διαρκής Αγώνας ☆ για την ταξική απελευθέρωση