Διεθνής Ημέρα Δράσης των λιμενεργατών!24ωρη απεργία ενάντια στην πολεμική προετοιμασία και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αύριο 6/2.Εργάτη σου πίνουνε το αίμα-Πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών!

Στον αντίποδα της εγκληματικής πολιτικής της ΕΕ και του ελληνικού αστικού κράτους βρίσκεται η οργανωμένη εργατική τάξη που δεν δέχεται να βάλει πλάτη στο αιματοκύλισμα και την εξαθλίωση των λαών. Τον δρόμο δείχνουν οι λιμενεργάτες σε Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Χώρα των Βάσκων, Τουρκία, Μαροκο, Ισπανία που σε μια έκφραση προλεταριακού διεθνισμού οργανώνουν συντονισμένη απεργία αύριο, 6/2, σε 20 λιμάνια, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την πολεμική προετοιμασία, βάζοντας στο στόχαστρο την πραγματική ρίζα των πολιτικών που εξοντώνουν τους λαούς, δηλαδή το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Οι εξορμήσεις, οι περιοδείες και οι απεργιακές περιφρουρήσεις από τα συνδικάτα συνεχίστηκαν μέχρι και την τελευταία στιγμή σε δεκάδες χώρους δουλειάς — στον Επισιτισμό, τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, το Εμπόριο, τη Χημική Βιομηχανία, τα τηλεφωνικά κέντρα και αλλού — με συνδικαλιστές και εργαζόμενες να βρίσκονται τις προηγούμενες μέρες, από τα ξημερώματα, στους χώρους εργασίας, συζητώντας, ενημερώνοντας και καλώντας συναδέλφους και συναδέλφισσες να απεργήσουν, έστω και την ύστατη ώρα, για να «νεκρώσει» η παραγωγή και να μπει στο στόχαστρο η πολιτική που λεηλατεί το εισόδημα, τσακίζει δικαιώματα και θυσιάζει ζωές στον βωμό του κέρδους και των πολέμων.

Η εργατική τάξη, η οποία παράγει, μεταφέρει, στοιβάζει στα ράφια, πουλάει, κάνει να δουλεύουν τα εμπορεύματα των καπιταλιστών, πρέπει να συνειδητοποιήσει τη συλλογική της δύναμη και να βάλει οργανωμένα τα συμφέροντά της πάνω από των αστών.

Η εργατική τάξη, αυτή που παράγει όλο τον πλούτο αλλά τον καρπώνεται μια χούφτα ανθρώπων, αυτή που παλεύει για μια αξιοπρεπή ζωή, για εργασία με δικαιώματα, μέτρα ασφαλείας/υγείας και μισθούς στο ύψος των αναγκών της, μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, είναι αυτή που κάνει τον κόσμο να γυρνάει και δεν δέχεται να βάλει πλάτη στους φονιάδες των λαών και τους πολέμους τους.

Αντίθετα, μέσα από τους αγώνες του προλεταριάτου, διδασκόμαστε ότι ο ταξικός και λαϊκός αγώνας καθώς και η διεθνιστική αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, στον λαό της Υεμένης, στους λαούς της Αφρικής και της Λ. Αμερικής που βιώνουν την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και βρίσκουν το σθένος να αντισταθούν, έχουν τρόπους να εκφραστούν και να εκδηλωθούν ενιαία. Και τους τρόπους αυτούς, μόνο εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες, μπορούμε να τους εντοπίσουμε και να τους μετατρέψουμε σε ύλη, σε οργάνωση, σε αγώνα, όπως εμφατικά απέδειξαν όλο τον προηγούμενο καιρό οι λαοί με την πολύμορφη πάλη τους στο πλευρό της αδούλωτης Παλαιστίνης.

Η ενεργή συμμετοχή της δικής μας αστικής τάξης στη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης, στο πρόγραμμα ReArm Europe & SAFE και στα ευρύτερα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σηματοδοτεί και τα αντιμπεριαλιστικά καθήκοντα της εποχής. Αποτελεί, λοιπόν, ανάγκη και χρέος το να αγωνιστούμε για την απεμπλοκή της χώρας από όλα τα ενεργά πολεμικά μέτωπα, για την ακύρωση των οικονομικών και πολεμικών συμφωνιών με το Ισραήλ, με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, για να φύγουν άμεσα όλες οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ που έχουν κατακλύσει την ελληνική επικράτεια. Να αγωνιστούμε για να επιστρέψουν οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων, για να μην μετατραπούν οι πόλεις και τα λιμάνια μας σε ορμητήρια των ιμπεριαλιστικών πολέμων αλλά και για την έξοδο της χώρας τόσο από την ΕΕ όσο και από το ΝΑΤΟ ως βήματα, προϋποθέσεις και στόχους που μπορούν να περάσουν τον λαό και την εργατική τάξη από την θέση άμυνας στην συνειδητή αντεπίθεση στους εκμεταλλευτές τους. Στόχοι που, εκτός από διεθνιστικό προλεταριακό καθήκον, εμπερικλείουν και προασπίζονται τα υλικά ταξικά μας συμφέροντα. Στόχοι που μπορούν να “κόψουν” δισεκατομμύρια από τις πολεμικές βιομηχανίες και να τα δώσουν στην κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών, αλλά και στόχοι που συνδέονται διαλεκτικά με την ανατροπή αυτής καθ’ αυτής της αστικής εξουσίας που μας βυθίζει στη φτώχεια μέσω της ακρίβειας, που μας ξεζουμίζει όλο και πιο εντατικοποιημένα και χωρίς δικαιώματα στη δουλειά, που ιδιωτικοποιεί και κερδοσκοπεί πάνω σε κάθε μας ανάγκη, την ενέργεια, το νερό, την υγεία, τις μετακινήσεις, την μόρφωσή μας, που μας υπολογίζει όλο και πιο φτηνά και μας πεθαίνει κυριολεκτικά στο όνομα της “εθνικής ενότητας” και της “ανάπτυξης” της κερδοφορίας της, στα τρένα, στις πυρκαγιές, στις πλημμύρες, στους χώρους δουλειάς, στα αστυνομικά μπλόκα.

Να πάρουμε θάρρος από τους διεθνιστές λιμενεργάτες και φωτιά από τη φωτιά που έχει ανάψει ο αδούλωτος λαός της Παλαιστίνης. Πρέπει να εμπιστευτούμε τον λαό μας, να ζυμώσουμε μεθοδικά μέσα στους συλλογικούς φορείς και στην κοινωνία την αναγκαιότητα για άμεση δράση. Να παραμείνουμε στον δρόμο, να αναβαθμίσουμε τον συντονισμό των κινηματικών δυνάμεων, τους ποιοτικούς και τους ποσοτικούς όρους που εκδηλώνεται το αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στα μετόπισθεν της Δύσης, και να πάρουμε νέες πρωτοβουλίες διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς που αντιστέκονται στο τέρας του ιμπεριαλισμού.

Η σημερινή κινητοποίηση αποτελεί διεθνή απεργία που δεν μπορεί να αποτιμηθεί μόνο με όρους μαζικότητας της διαδήλωσης, αλλά κυρίως ως αποτέλεσμα της επίμονης, καθημερινής και “μοριακής” δουλειάς που έχει προηγηθεί μέσα στα σωματεία, τις ομοσπονδίες, τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές και τις σχολές. Ως αποτέλεσμα της αποφασιστικότητας, της οργανωτικής αναβάθμισης και συντονισμού των εργαζόμενων σε τουλάχιστον 7 χώρες. Μια κινητοποίηση που -λόγω των παραπάνω- θα καταφέρει να κατεβάσει κρίσιμες μάζες στον δρόμο, αλλά και που μπορεί να εκφράσει τις λαϊκές ανάγκες και τα εργατικά συμφέροντα, χωρίς να έχει ανάγκη την αστικοποιημένη ΓΣΕΕ, η οποία με τη στάση της πλειοψηφίας της συναινεί, μαζί με τον ΣΕΒ, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου, σε κάθε αντεργατικό και αντιλαϊκό μέτρο. Η επιτυχία της, άλλωστε, δεν θα αποτυπωθεί μόνο στους αριθμούς όσων θα κατέβουν στον δρόμο, αλλά και σε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη που θα κάνουν για πρώτη φορά το απεργιακό βήμα, ανακαλύπτοντας στην πράξη τη συλλογική δύναμη που κρύβει στα σπλάχνα της η εργατική τάξη.

ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ ΜΑΣ ΟΡΜΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΦΑΓΕΙΑ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ
ΕΡΓΑΤΗ/ΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση