Κινητοποιήσεις για την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στα κάτεργα της βιομηχανίας “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.

ΣΑΒΒΑΤΟ 14/2: ΑΘΗΝΑ | 12:00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | 12:30, ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ – ΛΑΕ ΧΤΥΠΑ – ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΜΕ ΑΙΜΑ – ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ, ΟΛΑ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Άλλο ένα εργοδοτικό έγκλημα προστίθεται στη μακρά λίστα των δολοφονημένων της τάξης μας. Τα ξημερώματα, περίπου στις 4 π.μ., ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε στο εργοστάσιο μπισκοτοβιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, που λειτουργεί σε 24ωρη βάση, και εξελίχθηκε σε εκτεταμένη πυρκαγιά. Στη βάρδια βρίσκονταν 15 εργαζόμενες και εργαζόμενοι, εκ των οποίων 13 εντός του εργοστασίου την ώρα της έκρηξης. Μετά τις τέσσερις νεκρές εργάτριες που εντοπίστηκαν, ανασύρθηκε τελικά νεκρή και η πέμπτη εργάτρια που αγνοούνταν, την ίδια ώρα που υπάρχουν τουλάχιστον εφτά τραυματίες στο νοσοκομείο. Άλλο ένα καπιταλιστικό έγκλημα βαφτίζεται «ατύχημα» από τους χαρτογιακάδες για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες, την στιγμή που ο πρώην περιφερειάρχης προκλητικά δηλώνει ότι «έπαθε ζημιά η επιχειρηματικότητα».

Οι εργαζόμενοι/ες και τα σωματεία της περιοχής προειδοποιούσαν για τις συνθήκες εργασίας πριν συμβεί το μοιραίο. Όμως η απάντηση που παίρναν ήταν σιωπή, αδιαφορία και απειλές. Διότι οι καπιταλιστές και τα τσιράκια τους βλέπουν τις ζωές των εργαζόμενων σαν αριθμούς: άλλοτε κέρδος, άλλοτε ζημιά και πάντα θα τα βάζουν στη ζυγαριά.

Ο θάνατός τους δεν είναι μεμονωμένο ή «άτυχο» περιστατικό. Μόνο μέσα στο 2025, οι νεκροί/ες εν ώρα εργασίας ξεπέρασαν τους 200, την ίδια στιγμή που οι επιχειρήσεις και τα αφεντικά μετρούσαν αυξημένα κέρδη και μιλούσαν για «ανάπτυξη» πάνω στο αίμα της εργατικής τάξης και του λαού. Είναι συνέχεια μιας μαύρης στατιστικής που επιβεβαιώνει την αναλώσιμη αντιμετώπιση της εργατικής τάξης και του λαού από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης και της έλλειψης μέτρων προστασίας που μετατρέπουν τις σκαλωσιές, τα λιμάνια, τα εργοστάσια και τα εργοτάξια σε αιματοβαμμένους βωμούς κέρδους. Ατυχήματα που συνεχίζουν και αυξάνονται όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη εντατικοποιεί την εργασία παραβλέποντας τα “κοστοβόρα” μέτρα ασφαλείας.

Την ώρα που οι εργάτριες και οι εργάτες πληρώνουν με τη ζωή τους τα κέρδη των βιομηχάνων, η πραγματικότητα των ασφυκτικών συνθηκών εργασίας καθορίζεται από την ασυδοσία των εργοδοτών, των πάσης φύσεως εργολάβων που λειτουργούν με τους δικούς τους “νόμους” αλλά και την ίδια την κυβέρνηση που δίνει “γη κ ύδωρ” στους ντόπιους και ξένους επενδυτές κάνοντας τα στραβά μάτια στις αντεργατικές τους τακτικές. Το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαμορφώνουν συνειδητά το πλαίσιο για την περαιτέρω υποβάθμιση των εργατικών δικαιωμάτων και την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης, με χαρακτηριστικό τον τελευταίο νόμο-γκιλοτίνα για το 13ωρο. Είναι οι ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές, που θυσιάζουν την ανθρώπινη ζωή στο βωμό του κέρδους και οι οποίες έφεραν και το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τεμπη, ως αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ που οδήγησε στην υποβάθμιση των σιδηροδρόμων λόγω ελλιπής συντήρησης, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, αυξήσεων στις τιμές των εισιτηρίων και ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους επιβάτες.

Όσο και να θέλουν να μας πείσουν για την επίπλαστη φούσκα της οικονομίας, με τα εφήμερα μεροκάματα, την ψευτοεπιδοματική πολιτική και τις αναντίστοιχες αυξήσεις των μισθών, εμείς σαν εργάτες και εργάτριες ξέρουμε καλά τι πάει να πει να δουλεύεις ασταμάτητα για 30 και 40 ευρώ μέσα στην ανασφάλεια, το άγχος και την πίεση της καθημερινότητας. Ξέρουμε καλά πως οι ίδιοι νόμοι είναι που έχουν ξεχειλώσει τα ωράρια μας, έχουν μετατρέψει την εργασία μας σε ένα είδος όλο και πιο φτηνό, όλο και πιο εύπλαστο για τις ανάγκες της κερδοφορίας των αφεντικών. Ξέρουμε καλά πως αυτοί, οι ίδιοι νόμοι, είναι που μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να διεκδικήσουμε ακόμα και τα στοιχειώδη υπό το φόβο της ανεργίας, σε ένα περιβάλλον πλήρους απελευθέρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και στοχοποίησης της απεργίας.

Μέσα σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενικευμένης επίθεσης στο εργατικό εισόδημα και τη ζωή μας, όπου λαϊκές ανάγκες και πολιτική προστασία θυσιάζονται για την πολεμική προετοιμασία, τέτοια εγκλήματα δεν είναι «παρεκκλίσεις» αλλά οργανικό στοιχείο του συστήματος. Ενός συστήματος που τρέμει όταν ορθώνονται μαζικοί εργατικοί αγώνες όπως αυτοί σε ΒΦΛ, Cosco, Πετρέλαια Καβάλας, e-Food, Wolt, Λάρκο, Μαλαματίνα, Ναυπηγεία, Μανωλάδα, οι οποίοι, παρά τις αντιφάσεις και τα όρια που συνάντησαν, κατάφεραν να αναστείλουν ή και να ακυρώσουν αρκετές αντισυνδικαλιστικές ρυθμίσεις, να επιβάλουν -σε κάποιες περιπτώσεις – την υποχώρηση των εργοδοτών, να εμπνεύσουν χιλιάδες εργαζομένους, να κερδίσουν συλλογική εμπειρία για όλη την εργατική τάξη.

Αγώνες οι οποίοι καταφέρνουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Μπαίνουν ανάχωμα στις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, στην ταξική βία της ακρίβειας και την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες, στη λεηλασία της φύσης και την καταστροφή του αγροτικού τομέα, φωτίζοντας τον κοινό τους πυρήνα: τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Σε αυτό το έδαφος, άμεσο καθήκον του εργατικού-λαϊκού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, είναι η ανάδειξη του βαθιά ταξικού χαρακτήρα των θεσμών της αστικής τάξης και των πολέμων της, καθώς και η συνειδητή διάρρηξη της κοινωνικής ειρήνης που αυτοί απαιτούν, μέσα από την οργάνωση και την ρήξη με τα αστικά συμφέροντα.

Η ταξική πάλη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης μας και την απόδοση δικαιοσύνης πρέπει να συνδεθεί με τους καθημερινούς μας αγώνες. Πρέπει να συνδέσουμε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη που ξεπήδησε με αφορμή το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών με τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές που διαλύουν τα δημόσια αγαθά και τα λαϊκά κεκτημένα. Τους αγώνες ενάντια στις πολιτικές της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης. Στις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων που διαλύουν τις δημόσιες υπηρεσίες και οδηγούν σε εγκλήματα όπως αυτό των Τεμπών, στην ακρίβεια που μαστίζει τα λαϊκά νοικοκυριά τα οποία πλέον δεν μπορούν να βγάλουν το μήνα, στις πολιτικές που καταπατούν τις νίκες του εργατικού κινήματος και ανοίγουν τον δρόμο για εργοδοτικές αυθαιρεσίες και εργατικά ατυχήματα. Στις πολιτικές αυτού του αστικού κράτους, που την ίδια στιγμή που συμβαίνουν τα παραπάνω συνεχίζουν να δίνουν υπέρογκα ποσά για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και να εμβαθύνουν την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απάντηση μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Τα μεγαλοαφεντικά και το πολιτικό τους επιτελείο οργανώνουν χωρίς δυσκολία την επίθεσή τους μέσω του «ιερατείου» των αγορών, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΣΕΒ. Αντίθετα, η οργάνωση του λαού και της εργατικής τάξης δεν είναι δεδομένη, παρότι βιώνουμε τις ίδιες συνθήκες: μισθούς που δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση, ενοίκια που απορροφούν το 40–50% του εισοδήματος, «ατυχήματα» που είναι στην πραγματικότητα δολοφονίες στους χώρους δουλειάς, πλειστηριασμούς και δυσβάσταχτα έξοδα. Μας έχουν πείσει ότι όλα αυτά είναι ατομικά προβλήματα, την ίδια στιγμή που το αδιάκοπο μακελειό στους χώρους εργασίας αποκαλύπτει τον συλλογικό χαρακτήρα της επίθεσης. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η απάντησή μας οφείλει να είναι μαζική και οργανωμένη: να υψώσουμε τοίχος προστασίας των εργατικών μας δικαιωμάτων, να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιήσουμε και να υπερασπιστούμε τα ταξικά σωματεία. Γιατί πλέον δεν πρόκειται απλώς για διεκδίκηση, αλλά για ζήτημα επιβίωσης των εργαζόμενων μαζών και του λαού. Μόνο ο κόσμος της δουλειάς, οι άνθρωποι του μόχθου και της αλληλεγγύης, εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες μπορούμε να βάλουμε ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου και την εκμετάλλευση των αφεντικών.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Για κάθε νεκρό της Τάξης μας θα ζητήσουμε λογαριασμό.

Να αλλάξει ο φόβος στρατόπεδο.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ – ΕΡΓΑΤΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ – ΕΡΓΑΤΡΙΑ.

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση