Κάλεσμα οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα του συντρόφου Δ.Κ.
📍Την 13η Δεκεμβρίου 2022 πεθαίνει
μετά από μια βδομάδα στην εντατική ο Κώστας Φραγκούλης, Ρομά που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από πίσω σε καταδίωξη, επειδή δεν πλήρωσε 20 ευρώ βενζίνη. Την ίδια μέρα καλείται μαζική πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Ακολουθούν περιορισμένες συγκρούσεις με τις δυνάμεις των ΜΑΤ κι αλλεπάλληλες επιθέσεις της αστυνομίας στο σώμα της πορείας. Ενώ η πορεία καταλήγει στην Ομόνοια η αστυνομία επιτίθεται ξανά. Ο σύντροφος μας Δημήτρης Κ., ενώ αποχωρούσε από την πορεία ξυλοκοπείται και συλλαμβάνεται από τα ΜΑΤ. Ακολουθεί το πρωτόδικο δικαστήριο στο οποίο ο σύντροφος, σύμφωνα πάντα και με τις υποδείξεις της αστυνομίας, καταδικάζεται σε 4 έτη και 15 μήνες φυλάκιση με αναστολή. Ποινή μεγαλύτερη από την ποινή που έλαβε λίγους μήνες μετά, τον Ιούνιο του 2025, ο δολοφόνος του Κώστα Φραγκούλη, ο οποίος καταδικάστηκε σε 3 έτη με αναστολή, αποδεικνύοντας με τον πιο έσχατο τρόπο τον ρόλο των δικαστηρίων ως πιστών υπηρετών των συμφερόντων της αστικής τάξης.
Η υπόθεση εκδικάστηκε και σε δεύτερο βαθμό την 21/1/2026, όπου επετεύχθη η μείωση των ποινών σε συνολικά 18 μήνες, διαδικασία για την οποία ο σύντροφός μας καλείται να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα και τη δικηγορική αμοιβή, ποσό που αγγίζει τα 4.000 Ευρώ, μέρος του οποίου σημαντικό είναι να καλυφθεί από την συνεισφορά αλληλέγγυου κόσμου.
H δολοφονία του Κώστα Φραγκούλη έρχεται ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη, για να επιβεβαιώσει τον ρόλο της αστυνομίας ως ένα δολοφονικό μηχανισμό στα χέρια του κράτους και του κεφαλαίου που ενσαρκώνει τα πιο βίαια, ρατσιστικά και συντηρητικά αντανακλαστικά του καπιταλιστικού συστήματος. Οι εν ψυχρώ δολοφονίες Ρομά, οι οποίοι ως μέρος των πιο υποβαθμισμένων και περιθωριοποιημένων λαϊκών στρωμάτων βιώνουν συστηματική απαξίωση, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η αστυνομική αυθαιρεσία «νομιμοποιείται» κοινωνικά και θεσμικά. Αντίστοιχα, οι βασανισμοί που οδηγούν σε θάνατο μέσα σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και τα pushbacks στα σύνορα της «Ευρώπης-φρούριο», συνιστούν μορφές κρατικής βίας που εφαρμόζονται ακριβώς επειδή οι πληττόμενες ομάδες θεωρούνται ταξικά, κοινωνικά και πολιτισμικά κατώτερες. Όλες αυτές οι πρακτικές δεν αποτελούν τυχαία περιστατικά, αλλά κομμάτια μιας ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής που στοχεύει στη διαχείριση και πειθάρχηση του ταξικά χαμηλού και πολλαπλά καταπιεσμένου αυτού κομματιού της κοινωνίας προς όφελος ντόπιων και διεθνών αστικών συμφερόντων.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η επίθεση ενάντια σε όσους και όσες επιχειρούν να αντιπαρατεθούν με τα κρατικά – καπιταλιστικά εγκλήματα. Από τους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις σε πορείες, μέχρι τις διώξεις σε αγωνιζόμενους φοιτητές/εργαζομένους και τις καταδίκες αγωνιστών, επιχειρείται όχι μόνο η καταστολή των κοινωνικών αντιστάσεων τη δεδομένη χρονική περίοδο ή ο παραδειγματισμός, αλλά να ξεχαστούν οι δολοφονικές ενέργειες των μπάτσων, να αποκρυφθεί η εν γένει δολοφονική φύση του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος και των μηχανισμών του.
Οι επιθέσεις αυτές όμως, δεν μπορούν να σβήσουν από τη λαϊκή μνήμη όσους και όσες έπεσαν θύματα της βαρβαρότητας του καπιταλισμού. Σήμερα, σε μια περίοδο που η καταστολή αναδεικνύεται ως κεντρικός πυλώνας της κυβερνητικής πολιτικής για να καμφθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην εντεινόμενη φτωχοποίηση, μόνο οι ταξικές – λαϊκές αντιστάσεις, μόνο η επιμονή, η ενότητα και η αλληλεγγύη μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν οδηγό για την αυτοάμυνα της τάξης μας.
Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση
➡️https://gogetfunding.com/%ce%ba%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%83%ce%bc%ce%b1-%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%b5%ce%bd%ce%af%cf%83%cf%87%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b1-3/