Λαϊκή μνήμη, μνήμη που δε σβήνει | Όλοι/ες στις πανελλαδικές απεργιακές συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη

📌 Αθήνα – Πλατεία Συντάγματος
📌 Θεσσαλονίκη – Άγαλμα Βενιζέλου
📅 28/2, 12:00

Σήμερα, 3 χρόνια από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη η απαίτηση για δικαίωση παραμένει. Τρία χρόνια μετά εξακολουθούν να θυσιάζονται ζωές στον βωμό του κέρδους και η ζωή μας, η ζωή της τάξης μας και του λαού, να υποτιμάται καθημερινά για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Δεν ξεχνάμε όμως τις περσινές ιστορικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, που μας γέμισαν ελπίδα και απέδειξαν πως η συνένωση της ανάγκης για απόδοση δικαιοσύνης με την ανάγκη για το μπλοκάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων και της ακρίβειας, αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς και μέτρα ασφαλείας, μπορούν να κατεβάσουν κρίσιμες μάζες στον δρόμο. Δεν ξεχνάμε -από εκείνες τις μέρες- τη νέα πνοή πολιτικοποίησης/ριζοσπαστικοποίησης, την μαχητική και αποφασιστική στάση των εργαζόμενων και της νεολαίας που δημιούργησαν την πρώτη ύλη για τη επανάκτηση της συλλογικής μας αυτοπεποίθησης και την εμπέδωση πως μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό από το εμπόλεμο αστικό κράτος και τις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές των κυβερνήσεων που πρώτα μας ξεζουμίζουν, ύστερα μας δολοφονούν και μετά συγκαλύπτουν.

Απέναντι στη λαϊκή οργή το αστικό κράτος, η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Hellenic Train, μη μπορώντας πλέον να σκεπάσουν ότι πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, κρύβονται πίσω από επικοινωνιακούς, νομικούς και δικαστικούς ακροβατισμούς και τεχνάσματα εμπαίζοντας τα θύματα, τους συγγενείς και ολόκληρη την κοινωνία, αφήνοντας τους πραγματικούς υπεύθυνους στο απυρόβλητο.

Οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν τη μάχη για την ανάδειξη των υπευθύνων και τη διατύπωση ξεκάθαρων απαντήσεων για το χαμό των παιδιών τους με ηχηρό και τραγικό παράδειγμα την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι που ανάγκασε, έστω και μερικώς, τις δικαστικές αρχές σε αναδίπλωση ανοίγοντας το δρόμο για την εκταφή του παιδιού του.

Σε αυτή τη μάχη προκύπτουν διαφορετικές προσεγγίσεις και αναδεικνύονται διαφορετικές προσωπικές επιλογές. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό κλίμα όπου εξελίσσεται μια ευρεία αναδιάταξη του συντηρητικού, δεξιού, ακροδεξιού στρατοπέδου άμεσα συνδεδεμένη με τις διεθνείς εξελίξεις, την πολεμική προετοιμασία και τη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, οι προσωπικές επιδιώξεις για πολιτικές καριέρες παρότι δεν επισκιάζουν την ουσία του αγώνα των Τεμπών καταδεικνύουν εμφατικά ότι ένα γενικόλογο αίτημα κατά της διαφθοράς από τη στιγμή που δεν εντάσσεται και δεν μετουσιώνεται σε ένα ξεκάθαρο πολιτικό πλαίσιο κατάδειξης και καταδίκης των πραγματικά υπεύθυνων, μπορεί να εγκολπωθεί εύκολα και να εξυπηρετήσει μια συντηρητική, αποπροσανατολιστική ρητορική.

Και είναι καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων και του κινήματος, να θέσουν και να επικοινωνήσουν αυτό το πλαίσιο και τις προεκτάσεις του, να συγκροτήσουν τα αγωνιστικά αναχώματα διεκδικώντας μαζί με το λαό την απαίτηση για την πραγματική δικαίωση των νεκρών της τάξης μας. Παράλληλα πρέπει να κατανοήσουν και να εκμεταλλευτούν την πολιτική αναταραχή και τα ρήγματα που δημιουργούνται από την κοινωνική πίεση και τη λαϊκή κινητοποίηση και να μετατρέψουν αυτόν τον αγώνα σε σύγκρουση εφ’ όλης της ύλης με την εξουσία του κεφαλαίου.

Γι’ αυτό και βασικό διακύβευμα αυτής της περιόδου είναι η ενθάρρυνση, η προτροπή και η οργάνωση της κινητοποίησης των εργαζόμενων και της νεολαίας, που μετά από μια δεκαετία φτωχοποίησης, εμπαιγμού και καταστολής έχουν την προοπτική να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους και να αγωνιστούν. Γιατί η οργάνωση κοινών πεδίων αγώνα μέσα σε σχολεία, σχολές, γειτονιές, χώρους δουλείας αλλά και στους δρόμους αποτελεί την προϋπόθεση για να σφυρηλατηθεί η επαναστατική μας έφοδος με τα συγκεκριμένα πολιτικά προτάγματα/επίδικα του λαού και τη μαχητική οργάνωση για την διεκδίκηση τους.

Γιατί ο αγώνας για τα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τη ταξική του διάσταση ως μέρος και παράγωγο της ταξικής διαπάλης ενάντια σε ένα σύστημα που υποβαθμίζει και ξεπουλάει δημόσια αγαθά (ΟΣΕ, Υγεία, Παιδεία), που δολοφονεί καθημερινά ανθρώπους της τάξης μας (αμέτρητα εργατικά ατυχήματα, εργοδοτική δολοφονία στη “Βιολάντα”), που απαξιώνει την ίδια τη ζωή μπροστά στη διαιώνιση της κερδοφορίας του.

Όπως λέγαμε και πέρυσι στο κάλεσμά μας για τη μεγαλειώδη απεργιακή συγκέντρωση στη συμπλήρωση 2 χρόνων από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα:

“….Στις 7 Φλεβάρη του 2023, λίγες ημέρες πριν την σύγκρουση των αμαξοστοιχιών, οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο προειδοποιούσαν πως «Όσο δεν παίρνονται μέτρα προστασίας στους εργασιακούς χώρους και την ασφαλή λειτουργία και κυκλοφορία των τρένων, τα ατυχήματα δεν έχουν τελειωμό.[…]Δεν θα περιμένουμε το δυστύχημα που έρχεται, για να τους δούμε να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, κάνοντας διαπιστώσεις».

Το έγκλημα στα Τέμπη δεν μπορεί να ιδωθεί ως κάτι ξέχωρο από τις πολιτικές της εξαθλίωσης του κεφαλαίου και του κράτους του, δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως μια «κακιά στιγμή» ή ένα «ανθρώπινο λάθος». Μέσα στις εκατοντάδες περιπτώσεις ξεπουλήματος και ιδιωτικοποιήσεων, χαρακτηριστική ήταν και αυτή του ΟΣΕ, με επακόλουθο την υποβάθμιση των σιδηροδρόμων και την πλημμελή συντήρηση των γραμμών, με απολύσεις και μειώσεις μισθών, με αύξηση των τιμών των εισιτηρίων, αλλά και ελλιπή μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων και των επιβατών, με πολλαπλασιασμό εργατικών ατυχημάτων, καθυστερήσεων και θανατηφόρων δυστυχημάτων. Οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση και η υποχρηματοδότηση των δημόσιων υποδομών δεν είναι συγκυριακά φαινόμενα, αλλά δομικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού. Το σιδηροδρομικό δίκτυο δεν αφέθηκε στην τύχη του, δεν ήταν αποτέλεσμα απλής αδιαφορίας, αλλά στρατηγική επιλογή: οι αστικές κυβερνήσεις και οι επιχειρηματικοί όμιλοι εξακολουθούν να βάζουν το κέρδος πάνω από τις ζωές μας, να εξυπηρετούν τη διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, συντελώντας στην πλήρη υποτίμηση της ζωής της εργατικής τάξης και έπειτα, να συγκαλύπτουν με κάθε μέσο τα δολοφονικά τους εγκλήματα.

Η επίθεση στην εργατική τάξη: Φτώχεια, ακρίβεια, εξώσεις

Η υποτίμηση της ζωής μας όμως, δεν σταματά στους σιδηροδρόμους. Η καθημερινότητα που βιώνουμε αντικατοπτρίζει τη σκληρή και ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν το κεφάλαιο και το κράτος του σήμερα: Μία επίθεση που εκδηλώνεται με τους πετσοκομμένους μισθούς που παραμένουν καθηλωμένοι παρά τις αυξήσεις-κοροϊδία του κατώτατου, καθώς η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά αυξάνονται διαρκώς. Που εκδηλώνεται με τις δραματικές αυξήσεις των ενοικίων και την πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και των εξώσεων να θέτουν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην στέγαση. Με αντεργατικά νομοσχέδια που νομιμοποιούν την δραματική εντατικοποίηση της εργασίας, τα ελαστικά ωράρια, τα μειωμένα ή μηδενικά ένσημα και τα ανύπαρκτα μέσα προστασίας και υγιεινής.

Την ίδια ώρα που τα εργατικά «ατυχήματα» και οι εργατικές δολοφονίες συνεχίζονται αδιάκοπα και αυτό το έτος καθιστώντας τους χώρους εργασίας σε μία απέραντη κοιλάδα των Τεμπών.
[…]
Στο μεταξύ, τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία είναι υποστελεχωμένα και η δημόσια υγεία και παιδεία βρίσκονται υπό κατάρρευση με παραδείγματα όπως η πτώση ασανσέρ στον Ερυθρό Σταυρό και το ταβάνι που έπεσε κυριολεκτικά στα κεφάλια μαθητών, να αποδεικνύουν την αξία της ζωής μας που χάνεται μπροστά στο κέρδος. Και όλα αυτά, όταν αντί να δοθούν χρήματα στις δημόσιες μεταφορές, την παιδεία και την υγεία, για να μην πεθαίνουμε στα Τέμπη, στα νοσοκομεία, στους χώρους δουλειάς μας, τα δημόσια κονδύλια προορίζονται για τις πολεμικές δαπάνες, το ΝΑΤΟ, τις τραπεζικές ανακεφαλαιοποιήσεις, τις φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου ενώ παράλληλα οι λαϊκές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως περιττή δαπάνη.

Καμία συγκάλυψη – Μόνο ο ταξικός αγώνας μπορεί να φέρει δικαιοσύνη

Για το κεφάλαιο, είμαστε «η αναγκαία θυσία, για να πάμε μπροστά». Όσο όμως οι άνθρωποι της τάξης μας πεθαίνουν στους χώρους δουλειάς, σε σιδηροδρομικές τραγωδίες όπως τα Τέμπη, στις πυρκαγιές τα καλοκαίρια, στις πλημμύρες στην Θεσσαλία, στα ναυάγια των μεταναστών, τόσο η λαϊκή οργή γιγαντώνεται.

Λαϊκή οργή που απαντάει στην θρασύτητα και την αλαζονεία της κρατικής διαχείρισης η οποία με πρόσχημα το επίπλαστο εκλογικό της ποσοστό δεν διστάζει επί 2 χρόνια να αποποιείται οποιωνδήποτε ευθυνών και συσχέτισης με το έγκλημα των Τεμπών καλύπτοντας ταυτόχρονα τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εμπλέκονται. Δεν διστάζει να κοροϊδεύει, να ειρωνεύεται και να επιτίθεται στον αγώνα των συγγενών και στην κοινωνική απαίτηση για δικαίωση. Να παρουσιάζει τις δίκαιες κοινωνικές αντιδράσεις ως ένα οργανωμένο σχέδιο «αποσταθεροποίησης» παραληρώντας μέσω των ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να σπείρει την τρομοκρατία και να τις αποσυμπιέσει, επικαλούμενη ταυτόχρονα το «αδιάβλητο» της δικαιοσύνης .

Η επιθετική τακτική που ακολουθεί το κυβερνητικό επιτελείο φανερώνει το μέγεθος της πολιτικής πίεσης που ασκείται σε ανώτατα επίπεδα από την εντεινόμενη, αν και σε πρωτόλεια επίπεδα, συνθήκη απονομιμοποίησης και έλλειψης εμπιστοσύνης της κρατικής διαχείρισης. Μια συνθήκη η οποία με τη μαζικότητα, την πολυμορφία και τη διάρκεια των κινητοποιήσεων και του αγώνα για δικαίωση συμπυκνώνει και αποκρυσταλλώνει έμπρακτα, στο δρόμο, το ευρύτερο πλαίσιο βίαιης εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού συστήματος. Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή και περίοδο αγώνα όπου δημιουργούνται οι ευκαιρίες για ρήγματα, με την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία να έχει τα μάτια και τα αυτιά της ανοιχτά, φανερώνοντας επιτακτικά το καθήκον των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων να συμβάλλουν με την παρουσία τους και το πολιτικό τους πλαίσιο κάνοντας ακόμα πιο ξεκάθαρο το δίπολο «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
[…]
Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από αυτούς που μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, που υποτάσσουν τις ανάγκες και τις ζωές μας στις απαιτήσεις της αγοράς. Το δικό μας καθήκον είναι να συνεχίσουμε, να μην αφήσουμε τίποτα να ξεχαστεί, να οργανώσουμε τον αγώνα της τάξης μας, για να νικήσει η ζωή τον θάνατο.”

Να ορθώσουμε αγώνες οι οποίοι θα καταφέρουν να συνδυάσουν το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον με τις ταξικές διεκδικήσεις. Να στήσουμε ανάχωμα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις πολεμοκάπηλες πολιτικές της κυβέρνησης και των ΝΑΤΟ-ΕΕ, να απαντήσουμε στην ταξική βία της ακρίβειας, την αρπαγή των λαϊκών σπιτιών από τα κοράκια-τραπεζίτες και τα αντιεργατικα νομοσχέδια που αιματοκυλίζουν τους χώρους δουλειάς, να μπλοκάρουμε την στρατικοποίηση στρατηγικών τομέων όπως οι μεταφορές και η έρευνα.

Η αντίθεση είναι ξεκάθαρη: ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Ένα δίπολο που καταλήγει πάντα στο λίγοι απέναντι στους πολλούς, με το πραγματικό στοίχημα να βρίσκεται στην οργάνωση των πολλών. Να περάσουμε στην αντεπίθεση.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 28ης ΦΛΕΒΑΡΗ

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση