Νέα φωτογραφία από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή
«Ποιόνε να κλάψω πρώτονε, ποιόν να τραγουδήσω πρώτονε, στο μπλόκο στη Καισαριανή, που γίνηκε μια Κυριακή πρωί με τη δροσούλα»
Νότης Περγιάλης
Μια ακόμη συγκλονιστική φωτογραφία από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής ήρθε στο φως της δημοσιότητας, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μία από τις πιο ηρωικές και ταυτόχρονα αιματηρές στιγμές της ιστορίας του λαϊκού κινήματος κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής της Ελλάδας.
Ογδόντα δύο χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του 1944, οι εικόνες αυτές βγαίνουν από τη σιωπή. Τραβηγμένες από τον Ναζί υπολοχαγό της Βέρμαχτ Χέρμαν Χόιερ, όπως συνήθιζαν οι ναζί δήμιοι να απαθανατίζουν τα εγκλήματά τους, αποτυπώνουν με ανατριχιαστική καθαρότητα τις τελευταίες στιγμές των μελλοθανάτων πριν τους σημαδέψουν οι κάννες των ναζιστικών όπλων.
Οι εκτελεσμένοι της Καισαριανής ήταν Κομμουνιστές, στην πλειονότητά τους μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, ενώ μεταξύ τους βρισκόταν και 5 αρχειομαρξιστές και 6 τροτσκιστές. Εργάτες, συνδικαλιστές και πρωτοπόροι αγωνιστές του λαϊκού κινήματος, που είχαν ήδη περάσει χρόνια στις φυλακές και τις εξορίες της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά. Το καθεστώς τους παρέδωσε στους ναζί κατακτητές, παρά τη συλλογική τους βούληση να πολεμήσουν στο μέτωπο ενάντια στον φασισμό.
Στις φωτογραφίες διακρίνεται η μάντρα της εκτέλεσης και τα πρόσωπα των κομμουνιστών λίγο πριν την ύστατη στιγμή. Ένα τοπίο όπου όπως θα έγραφε και ο Ρίτσος, «είναι σκληρό σαν τη σιωπή, σφίγγει στον κόρφο του, τα πυρωμένα του λιθάρια, σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του, και τ’ αμπέλια του … Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως. O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.»
Σε αυτό το τοπίο, όμως, συγκλονίζει ότι ακόμη και όταν ηχούν οι κάνες των όπλων, οι Κομμουνιστές υψώνουν τις γροθιές τους. Στις γροθιές τους σηκώνουν το όνειρο και στις πλάτες τους την ανθρωπιά. Ακόμα και την στιγμή που μικραίνει ο κόσμος, ο νους τους τρέχει στην λευτεριά και στην λαϊκή επανάσταση. Άλλωστε, ετούτοι οι Κομμουνιστές γονάτισαν μόνο μπροστά στους νεκρούς τους, όταν οι ναζί ανάγκαζαν τους μελλοθάνατους να μεταφέρουν τους εκτελεσθέντες. Όπως θα έγραφε και ο Λειβαδίτης, τους σκότωσαν γιατί φοβόταν τον ουρανό που κοιτάζανε. Ακόμα, όμως, και αν το βλέμμα τους κοίταξε για μια στιγμή το χώμα, μάλλον σκεφτόταν ότι αυτό είναι δικό τους αλλά και δικό μας. Αλύγιστοι μέχρι την τελευταία στιγμή, κομμουνιστές ως τον θάνατο, γιατί λατρέψαν την ζωή. Άλλωστε, όπως έγραφε και ο Μήτσος Ρεμπούτσικας στο στερνό του γράμμα «Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ».
Να πιάσουμε το κόκκινο, από το αίμα βαμμένο, νήμα των αγώνων που συνδέει τον αγώνα των καπνεργατών στην Θεσσαλονίκη, τη Δράμα και την Καβάλα μέχρι το ματωμένο Μάη του 36, την Εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ την περίοδο 1940-1944, την επαναστατική απόπειρα του ΔΣΕ, τον Αντιδιδακτορικό Αγώνα, τις εξορίες και τις φυλακίσεις κατά την περίοδο της επταετίας, τις μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στο πολυνομοσχέδιο του Κοντογιαννόπουλου και τη δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα το 1991, την αντιπολεμική-αντιιμπεριαλισιτκή πάλη ενάντια στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας το 1990, την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, τους αντιφασιστικούς αγώνες ενάντια στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής και την δολοφονία του αντιφασίστα Π. Φύσσα το 2013, τους αντιμνημονιακούς αγώνες της περιόδου 2010-2015 μέχρι τους αγώνες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, και να οργανώσουμε την λαϊκή αυτοάμυνα, σχεδιάζοντας μεθοδικά και υλοποιώντας με πίστη τα απαραίτητα βήματα για την αντεπίθεση της τάξης μας μέχρι την έφοδο στον Ουρανό.
Τιμή και δόξα στους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής.
Η μνήμη τους είναι όπλο στους αγώνες για την λαϊκή επανάσταση.