Η 8η Μάρτη δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε το 1910 ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ως ημέρα γυναικείων αγώνων και διεκδικήσεων, μετά από εισήγηση της επαναστάτριας, Κλάρα Τσέτκιν στην Β’ Διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών προς τιμήν του γυναικείου ταξικού αγώνα που έλαβε χώρα 53 χρόνια νωρίτερα. Όταν οι εργάτριες στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης ξεσηκώθηκαν, κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωσαν, διεκδικώντας μείωση των ωρών εργασίας από 16 σε 10, εξίσωση των μισθών ανδρών και γυναικών, ασφάλιση, καλύτερες συνθήκες εργασίας και δικαίωμα ψήφου. Η συγκεκριμένη απεργία, η οποία υλοποιήθηκε κόντρα στην εργοδοτική τρομοκρατία και τους εκβιασμούς για μαζικές απολύσεις, βάφτηκε με αίμα από την βίαιη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων.

Η 8η Μάρτη δεν αποτελεί μια ημέρα γιορτής αφιερωμένη στη γυναίκα, ως ένα παθητικό υποκείμενο που οι διεκδικήσεις του κινούνται στα στενά πλαίσια που το κεφάλαιο επιβάλει ανάλογα κάθε φορά με τις ανάγκες του. Αποτελεί ημέρα αφιερωμένη στους γυναικείους αγώνες για χειραφέτηση και ικανοποίηση των αναγκών της τάξης μας. Αποτελεί μια ημέρα αφιερωμένη ενάντια σε κάθε μορφή έμφυλης καταπίεσης, η οποία εκκινεί από και εντείνει την ταξική καταπίεση και βία.

Γι’ αυτό και η φετινή 8η Μάρτη, ως μέρα μνήμης και αγώνα για την ταξική απελευθέρωση και τη γυναικεία χειραφέτηση, δε θα μπορούσε παρά να νοηματοδοτηθεί και από τους αγώνες του σήμερα ενάντια στην πατριαρχία, και το εκμεταλλευτικό σύστημα που τη θρέφει. Οι αγώνες ενάντια στα κυκλώματα trafficking και η έμπρακτη αλληλεγγύη στις επιζώσες, ενάντια στους βιασμούς, τις γυναικοκτονίες, τις παραβιαστικές συμπεριφορές και σε κάθε έκφανση της έμφυλης βίας, ενάντια σε επιθέσεις κατά ομοφυλόφιλων και τρανς, οι αγώνες για το δικαίωμα στην άμβλωση και ενάντια στην διαρκή υποτίμηση της εργασίας των γυναικών και του συνολικού βιοτικού επιπέδου της τάξης μας, αποτελούν το ιστορικό νήμα της 8ης Μάρτη του 1857.

Σε τοπικό επίπεδο, την φετινή 8η Μάρτη οφείλουμε να τη νοηματοδοτήσουμε και μέσα από την εργοδοτική δολοφονία των 5 εργατριών στα κάτεργα της βιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε εργάτριες που δεν γύρισαν σπίτι τους μετά τη νυχτερινή βάρδια, για να σώσει το αφεντικό μερικές χιλιάδες ευρώ· όπως τόσες εργάτριες και εργάτες που έχουν χάσει τη ζωή τους μπροστά στα κέρδη των αφεντικών, με το 2025 να καταγράφει ρεκόρ εργοδοτικών δολοφονιών με 201 νεκρούς.

Γιατί τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών μπαίνουν πάνω από τις ζωές μας, δίνοντας εκατομμύρια σε εξοπλισμούς και αμυντικές δαπάνες, ενώ για δημόσιες δομές στήριξης γυναικών, για την παιδεία, την υγεία και ασφαλείς μεταφορές, για την ασφάλεια των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, σε εργοστάσια και στις σκαλωσιές ξοδεύονται ελάχιστα. Και τελικά, γιατί η γενεσιουργός αιτία της διπλής καταπίεσης που βιώνουν οι γυναίκες της τάξης μας και της όποιας βίαιης έκφρασής της στο κοινωνικό – ταξικό πεδίο, είναι η ίδια που βρίσκεται πίσω από τα εργατικά «ατυχήματα», την εντατικοποίηση της εργασίας και την ταξική υποτίμηση της ζωής μας: το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που γεννά εκμετάλλευση και καταπιέσεις.

Η φετινή 8η Μάρτη, όμως, δε μπορεί παρά να νοηματοδοτείται και διεθνώς από τα χιλιάδες θύματα γυναίκες του καπιταλιστικού ζυγού και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Οι χιλιάδες δολοφονημένες Παλαιστίνιες από την γενοκτονική σιωνιστική μηχανή και οι πάνω από 160 δολοφονίες Ιρανών μαθητριών από τους “απελευθερωτές” τους αποτυπώνουν με τον πιο βάναυσο τρόπο την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος και την αλληλένδετη σχέση του όχι μόνο με την καταπάτηση των γυναικείων δικαιωμάτων για ελευθερία αλλά και με τη συντριβή της ίδιας της ζωής και του διεθνούς “δικαίου”.

Για την καταπολέμηση της βίας της φτωχοποίησης, της εκμετάλλευσης, της καταστροφής του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της διπλή καταπίεσης της γυναίκας, της έμφυλης βίας, η φετινή 8η Μάρτη ας αποτελέσει μία μεγαλειώδη κινητοποίηση για την απελευθέρωση της τάξης μας. Ας αποτελέσει μία ακόμα ημέρα ορόσημο που μας δίνει δύναμη για τη συνέχιση των αγώνων μας σε κάθε κοινωνικό πεδίο και το χρέος για περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση τους.

Το χρέος για δικαίωση των δολοφονημένων γυναικών από τα χέρια της πατριαρχίας, των θυμάτων trafficking, των πνιγμένων μεταναστριών στα θαλάσσια σύνορα και στα αστυνομικά τμήματα, των θυμάτων στα Τέμπη, στα εργασιακά κάτεργα και στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη σήμερα, Κυριακή 8 Μαρτίου.