Κάλεσμα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη – Όλοι & όλες στις απεργιακές διαδηλώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Από το Σικάγο ως την Καισαριανή, αγώνες Ταξικοί, Διεθνιστικοί, Αντι-ιμπεριαλιστικοί!

140 χρόνια μετά την γενική απεργία της 1ης του Μάη του 1886 στο Σικάγο, όπου εργάτες και εργάτριες βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, η παγκόσμια εργατική τάξη εξακολουθεί να βιώνει φτώχεια, εκμετάλλευση και άθλιες εργασιακές συνθήκες. Τα εργασιακά δικαιώματα καταρρέουν κάτω από τις επιταγές της εργοδοσίας και των αστικών κυβερνήσεων.

140 χρόνια μετά την πρώτη εργατική πρωτομαγιά, όπου βιομήχανοι επιστράτευαν απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, αστυνομία και στρατό για να διαλύσουν με βία τις απεργιακές περιφρουρήσεις και συγκεντρώσεις, σήμερα η καταστολή στους χώρους δουλειάς θεσπίζεται πλέον και με νόμο. Με τον Νόμο Χατζηδάκη και στην συνέχεια με τον Νόμο Γεωργιάδη εισήχθησαν διατάξεις που ποινικοποιούν το δικαίωμα στην απεργία με την απαγόρευση της περιφρούρησής της, αλλά και την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού. Την ίδια ώρα, αυξάνεται η εργοδοτική τρομοκρατία με εκδικητικές απολύσεις και εκβιασμούς για την συμμετοχή σε απεργίες, όπως και οι εργοδοτικές δολοφονίες από την εντατικοποίηση της εργασίας και το εγκληματικό κόψιμο “εξόδων” που αφορούν την ασφάλεια των εργαζομένων.

Η ολοένα και πιο σκληρή πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς αποτελεί άμεση συνέχεια αυτής της κλιμακούμενης επίθεσης απέναντι στην εργατική τάξη, όπου η εντατικοποίηση της εργασίας και η έλλειψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας μετατρέπουν εργοστάσια, εργοτάξια, λιμάνια και σκαλωσιές σε αιματοβαμμένους βωμούς, με τους εργαζόμενους να πληρώνουν ακόμη και με τη ζωή τους την κερδοφορία του κεφαλαίου. Τα εκατοντάδες θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα» δεν είναι τυχαία, αλλά πολλαπλασιάζονται όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη παραβλέπει τα «κοστοβόρα» μέτρα ασφάλειας και η κυβέρνηση προωθεί πολιτικές όπως η 13ωρη εργασία, που εντείνουν την εξουθένωση των εργαζομένων. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το εργοδοτικό έγκλημα στη μπισκοτοβιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ», που στοίχισε τη ζωή σε 5 εργάτριες, επιβεβαιώνοντας ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό αλλά για μέρος μιας μαύρης στατιστικής που αποκαλύπτει την αναλώσιμη αντιμετώπιση της εργατικής τάξης. Η πραγματικότητα των ασφυκτικών συνθηκών εργασίας καθορίζεται από την ασυδοσία των εργοδοτών, των πάσης φύσεως εργολάβων που λειτουργούν με τους δικούς τους “νόμους”, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση που δίνει “γη κ ύδωρ” στους ντόπιους κ ξένους επενδυτές, κάνοντας τα στραβά μάτια στις αντεργατικές τους τακτικές και διαμορφώνοντας το πλαίσιο για την περαιτέρω υποβάθμιση των εργατικών δικαιωμάτων και την υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης.

Η πραγματική ταξική βία που βιώνει καθημερινά η εργατική τάξη εκδηλώνεται και με τη συνεχώς αυξανόμενη ακρίβεια και τους εξευτελιστικούς μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών. Εργαζόμενες και εργάτες πασχίζουν κάθε μήνα να τα βγάλουν πέρα με μεροκάματα που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά, την ώρα που οι τιμές σε τρόφιμα, ρεύμα, καύσιμα και ενοίκια έχουν εκτοξευτεί.
Εν μέσω, μάλιστα, μιας ασθμαίνουσας παγκόσμιας οικονομίας και της όξυνσης του εμπορικού ανταγωνισμού που ήδη παίρνει χαρακτηριστικά ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων και πολέμων, οι κατά τόπους αστικές τάξεις, ιδίως σε ΗΠΑ-Ισραήλ-ΕΕ επιχειρούν να βρουν το “εισιτήριο” για την έξοδο από την δομική κρίση που το ίδιο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δημιουργεί στην περαιτέρω φτωχοποίηση, εκμετάλλευση και καταστολή της εργατικής τάξης.

82 χρόνια μετά την εκτέλεση 200 αλύγιστων κομμουνιστών στην Καισαριανή από τις κατοχικές ναζιστικές δυνάμεις, η ελληνική αστική τάξη προσδεδεμένη στο άρμα του δυτικού ιμπεριαλισμού ΗΠΑ-ΕΕ συνεργάζεται με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ που συνεχίζει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις μαζικές δολοφονίες αμάχων σε Λίβανο και Ιράν και την κατοχή εδαφών γειτονικών χωρών. 82 χρόνια μετά τις ναζιστικές θηριωδίες των κατοχικών δυνάμεων και των ντόπιων συνεργατών τους, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ νομοθετεί θάνατο δια απαγχονισμού για τους Παλαιστίνιους που συλλαμβάνονται στο σωρό, όσο οι έποικοι σιωνιστές δολοφονούν και κλέβουν περιουσίες.

82 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά που πότισε τον αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, οι πολεμικές κραυγές κατά των ιμπεριαλιστών και των κατά τόπους αστικών τάξεων (όπως η ελληνική) πληθαίνουν. Οι ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις και απειλές των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, ο άδικος πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στους λαούς του Ιράν, της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και της Υεμένης, η ανοχή/συμμετοχή της ΕΕ στα εγκλήματα των ΗΠΑ-Ισραήλ και η ένταση της πολεμικής προετοιμασίας δείχνουν πόσο επίκαιρος παραμένει ο ταξικός, διεθνιστικός, αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας.

Οι (ενδο)ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ αποδεικνύουν πως η ειρήνη δεν μακροημερεύει στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα ακόμα και ανάμεσα στις “σύμμαχες” αστικές τάξεις. Ακόμη, τα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ-Ισραήλ καθώς και η ανοχή-στήριξη των χωρών της ΕΕ καταδεικνύουν την κιβδηλότητα του αστικού οικοδομήματος και των ιδανικών του, που εξαφανίζονται μπροστά στην προοπτική αύξησης της κερδοφορίας των μονοπωλίων.

Σε αυτά τα πλαίσια, η ΕΕ εντείνει την πολεμική προετοιμασία και θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες προς χάριν του στρατιωτικού εξοπλισμού. Οι ιμπεριαλιστές καλούν τους λαούς να θυσιαστούν για τα κέρδη τους· τα κέρδη των λίγων που τους εκμεταλλεύονται σε καιρό ειρήνης. Η ελληνική αστική τάξη και κυβέρνηση βαθαίνουν την εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο δεν ευθυγραμμίζονται απλώς με τις κατευθύνσεις των ιμπεριαλιστών, αλλά ευελπιστούν αναβάθμιση του ρόλου τους στην περιοχή και κομμάτι από την πίτα που μοιράζεται με το αίμα των λαών. Η μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο εγκληματικών επιθέσεων την καθιστά στόχο αντιποίνων. Το ράλι του στρατιωτικού εξοπλισμού, οι στρατιωτικές αποστολές χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα, η τοποθέτηση οπλικών συστημάτων για την προστασία πετρελαϊκών ομίλων στη Σαουδική Αραβία και η δωρεά οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία πάνε χέρι-χέρι με τη γενίκευση τη φτώχειας και το ξήλωμα των λαϊκών αναγκών για υγεία, παιδεία, μεταφορές, ακόμη και είδη πρώτης ανάγκης.

Αυτές οι δυσμενείς υλικές συνθήκες για το λαό, όμως, είναι και αυτές που είναι ικανές να γεννήσουν ελπιδοφόρες αντιστάσεις απέναντι στην επέλαση του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Εν μέσω της κατάρρευσης του “καπιταλιστικού ονείρου” και της “ειρηνικής συνύπαρξης των εθνικών αστικών τάξεων” είναι στο χέρι μας να μετατρέψουμε τους υπάρχοντες αρνητικούς συσχετισμούς για την τάξη μας σε ευκαιρίες για νικηφόρους αγώνες.

Η Πρωτομαγιά, φέροντας το ιστορικό βάρος των αιματοβαμμένων ταξικών, διεθνιστικών, αντι-ιμπεριαλιστικών αγώνων μας μεταφέρει την πείρα από την πορεία του προλεταριάτου. Από τότε που η εργατική τάξη συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να ελπίζει τίποτα αν περιορίζει τους αγώνες της μέσα στα όρια της αστικής νομιμότητας. Από τότε που η εργατική τάξη πάλεψε για τα δικά της συμφέροντα και κατάφερε νίκες ενάντια σε πάνοπλους αστικούς στρατούς, κρατώντας τη δική της σημαία και όχι αυτήν της αστικής τάξης που την καταπίεζε. Από τότε που η εργατική τάξη οργάνωνε την αυτοάμυνά της απέναντι στους δολοφόνους της, τότε που η αυτοτελής πολιτική οργάνωση της τάξης μας σχεδίαζε και υλοποιούσε μεθοδικά τη συνολική και οριστική της αντιπαράθεση με τους καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές, από τότε μέχρι και σήμερα η ελπίδα συνεχίζει να βρίσκεται μόνο στον ταξικό αγώνα για έναν κόσμο που ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που μοχθούν και τον παράγουν. Στον διεθνιστικό, αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα όπου οι λαοί θα πορευτούν κάτω από τη δικιά τους σημαία ενάντια στα συμφέροντα των εθνικών αστικών τάξεων που ονειρεύονται σημαιοστολισμένα φέρετρα για την αύξηση της κερδοφορίας τους.

Η φετινή Πρωτομαγιά μας υπενθυμίζει τα δικά μας καθήκοντα, αυτά της εποχής μας. Μας υπενθυμίζει ότι ο εχθρός βρίσκεται μέσα στην ίδια μας την χώρα, μέσα στο ΝΑΤΟ, μέσα στην Ε.Ε. Το χρέος μας να μετουσιώσουμε τη λαϊκή αυτή αντίδραση σε οργανωμένο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος του, να συνεχίσουμε τη μοριακή δουλειά στους χώρους εργασίας μας, δημιουργώντας και ενισχύοντας τα ταξικά σωματεία. Να οργανώσουμε μαζικές και μαχητικές απεργίες, διεκδικώντας μισθούς στο ύψος των αναγκών μας και αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης ενάντια στην πολεμική οικονομία και την μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο του ΝΑΤΟ. Να συγκρουστούμε με τις ξεπουλημένες εργοδοτικές ηγεσίες και να στήσουμε αναχώματα στην εντεινόμενη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και στο συνδικαλισμό. Να οργανωθούμε σε κάθε κοινωνικό και ταξικό πεδίο για να απαιτήσουμε στέγαση για όλους και όλες, δωρεάν παιδεία και υγεία. Να βάλουμε φρένο στις πολιτικές της εξαθλίωσης του κεφαλαίου, στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Να επιβάλλουμε δικαίωση για τις χιλιάδες εργατικές δολοφονίες και τα θύματα των δολοφονικών πολιτικών του καπιταλιστικού συστήματος στα εργασιακά κάτεργα, στα σύνορα και στις ράγες της ανάπτυξης.

Να μην γίνει η φετινή Πρωτομαγιά, επέτειος, αλλά κάλεσμα για την υπεράσπιση της προλεταριακής μνήμης και για την οργανωμένη πάλη και αντίσταση.

Γιατί οι εργατικές κατακτήσεις από το Σικάγο μέχρι και τη Θεσσαλονίκη του ’36 γράφτηκαν με αίμα, και οι θυσίες από την Καισαριανή μέχρι και τη Γάζα μας θυμίζουν ότι τίποτα δεν χαρίζεται — όλα κερδίζονται με αγώνες.

Μέχρι την κατάργηση κάθε εκμετάλλευσης και καταπίεσης, την εξάλειψη της φτώχειας, των ανισοτήτων και των διακρίσεων, ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ.

Διαρκ΄΄ης Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση