670 νεκροί εργάτες & εργάτριες από το 2022.

❗Την Παρασκευή 24 Απριλίου μια εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ στην Κάλυμνο τραυματίστηκε σοβαρά στη μηχανή του κιμά, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό ενός δαχτύλου και σοβαρές κακώσεις σε άλλα δύο.

‼️ Σύμφωνα με καταγγελία του Εργατικού Κέντρου Βόρειας Δωδεκανήσου, η εργαζόμενη είχε προσληφθεί ως ταμίας, ωστόσο κλήθηκε να εργαστεί στο τμήμα του κρεοπωλείου φυσικά χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση. Το περιστατικό έρχεται να επιβεβαιώσει τις επανειλημμένες καταγγελίες για το συγκεκριμένο κατάστημα, όπως επισημαίνεται στην ανακοίνωση του ΕΚ «το συγκεκριμένο κατάστημα έχει ήδη βεβαρημένο ιστορικό στην εντατικοποίηση και στην προσπάθεια “ξεζουμίσματος” των εργαζομένων με σοβαρές ελλείψεις στα μέτρα υγείας και ασφάλειας».

📢 Την ίδια ώρα που τα εργατικά ατυχήματα και οι καταγγελίες για εργασιακούς χώρους πληθαίνουν, τα πιο πρόσφατα στοιχεία που παρουσίασε η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία στις 28 Απριλίου επιβεβαιώνουν την σκληρή πραγματικότητα για του εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σήμερα.

Από το 2019 μέχρι σήμερα, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί δραματικά, αποτυπώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες της εντατικοποίησης της εργασίας. Ενώ το 2019 καταγράφηκαν 51 θάνατοι, το 2020 μειώθηκαν σε 41 και το 2021 σε 31, το 2022 σημειώθηκαν 104 θάνατοι και 140 σοβαροί τραυματισμοί, το 2023 οι θάνατοι εκτοξεύθηκαν στους 179 και οι σοβαροί τραυματισμοί στους 287, ενώ το 2024 καταγράφηκαν 149 θάνατοι και 232 σοβαρά ατυχήματα.

Από το 2022 και μετά καταγράφεται εκρηκτική αύξηση, ενδεικτική της ψήφισης αντεργατικών νόμων, της εντατικοποίησης της εργασίας και της συστηματικής έλλειψης ουσιαστικών μέτρων προστασίας, που μετατρέπουν τις σκαλωσιές, τα λιμάνια, τα εργοστάσια και τα εργοτάξια σε αιματοβαμμένους βωμούς κέρδους.

‼️Φτάνοντας στο 2025 που καταγράφηκαν 201 θάνατοι εργαζομένων, αριθμός που συνιστά μαύρο ρεκόρ των τελευταίων ετών, και 332 σοβαρά τραυματίες, ενώ το 2026 ξεκίνησε με τον ίδιο ζοφερό ρυθμό: μέχρι τα τέλη Μαρτίου 37 εργαζόμενοι είχαν ήδη χάσει την ζωή τους εν ώρα εργασίας, ενώ 63 τραυματίστηκαν σοβαρά.

🚧 ⚫ Η κατανομή των θανάτων μεταξύ των εργασιακών κλάδων αποκαλύπτει την ταξική διάσταση του προβλήματος και την ολοένα και μεγαλύτερη υποτίμηση της ζωής της εργατικής τάξης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, ο κατασκευαστικός κλάδος παραμένει ο πιο επικίνδυνος, με 50 νεκρούς το 2025, ενώ ακολουθεί ο αγροτικός τομέας με 48 θύματα, εργαζόμενοι που συχνά βρίσκονται εκτός ουσιαστικής προστασίας, ελέγχων αλλά και καταγραφής εργατικών ατυχημάτων. Μεταφορές, τουρισμός, ναυπηγεία και βιομηχανία συμπληρώνουν την την εικόνα της εργασίας που μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε πεδίο υψηλού κινδύνου.

Μάλιστα, έχουν αυξηθεί κατά 42% και οι θάνατοι που σχετίζονται με υψηλές θερμοκρασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2000. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ, έχουν καταγραφεί 22 περιστατικά θανάτων που μπορούν να συνδεθούν με θερμική καταπόνηση, ενώ η κυβέρνηση περιορίζεται σε αποσπασματικές εγκυκλίους της τελευταίας στιγμής για την αντιμετώπιση του καύσωνα.

Πίσω από τους αριθμούς αυτούς όμως δεν υπάρχουν τυχαία και μεμονομένα περιστατικά, αλλά άνθρωποι που έφυγαν για δουλειά και δεν επέστρεψαν ποτέ. Στην Ελλάδα του σήμερα, το να φύγεις για δουλειά και να μη γυρίσεις σπίτι δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά μια ολοένα και πιο συχνή πραγματικότητα. Την ίδια ώρα που οι απώλειες αυξάνονται, πάνω στις απλήρωτες και αδήλωτες υπερωρίες, στις συνθήκες γαλέρας, εξοντωτικά – παράνομα ωράρια, προστίθενται και αντεργατικοί νόμοι εκτρώματα, όπως η ψήφιση για το νόμιμο πλέον 13ωρο, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας σε βάρος του εργαζόμενου, η υποστελέχωση και υποβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών.

Λίγες ημέρες πριν την επέτειο της Εργατικής Πρωτομαγιάς και οι έρευνες μας υπενθυμίζουν με τον πιο βίαιο τρόπο τους λόγους που είναι αναγκαία η οργάνωση και ενδυνάμωση των ταξικών σωματείων, η συγκρότηση της εργατικής τάξης και η σύγκρουσή της με την ασυδοσια της εργοδοσίας, με το κεφάλαιο και το κράτος του. Για να μην γίνουμε στατιστικές σε έρευνες, για να μην φοβόμαστε να πάμε στην δουλειά μας.

Να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας!